Dag lieve lezers,

Brrrrrrrrrrrr, brrrrrrrrrrr, brrrrrrrrrrr nee hoor dit is niet mijn toetsenbord of mijn computer die vastgelopen zijn. Dit zijn mijn vingers die het heel erg koud hebben, nouja niet alleen mijn vingers eigenlijk ieder menselijk stukje aan me heeft het koud. Binnen een week van + 43 naar - 4,5 is toch wel een schokje te noemen. Maar ik heb tegen mezelf gezegd dat ik een week mag zeggen dat ik het koud heb dus na het posten van dit verhaal is het afgelopen!

Op de dag van vertrek uit Bali zijn Carin en ik nog even naar Legian beach gescooterd om de zee en het strand gedag te zeggen. Na een laatste afding actie en een laatste mie goreng was het tijd om naar het vliegveld te gaan en de mensen van het hotel gedag te zeggen. Veel studenten waren al naar huis. Met alle studenten vliegen we ongeveer de hele wereld over om weer thuis te komen. Er gaan mensen terug via China, Japan, Qatar, Dubai, Singapore, Korea, Miami, Philadelphia, Turkije, Cairo, kortom all over the World. Op het vliegveld lag nog een kritiek puntje op ons te wachten: overgewicht. En nee, niet van Carin en mij maar van onze koffers. Haha vlieg ik wel eens zonder te stressen om de koffer kilo's, volgens mij niet....Op de weegschaal bleek dat we alle twee 7 kilo teveel hadden in onze koffers. Als 1 kilo overgewicht $7 kost kan je, je indenken dat dit een fijne rekening werd. Hou het maar bij indenken want Carin had blijkbaar haar laatste afding kunsten voor het laatst bewaard. De meneer van Garuda Indonesia werd verteld dat we al een half jaar weg waren, zielig, zielig, zo veel spullen, arme studenten, geen roepia's meer. Na een kort overleg met zijn manager kwam de meneer met de fijne woorden: it's for free! En bedankt! Na een schokkerig vluchtje (dit kwam meer omdat ik zo zat te trillen van angst) kwamen we aan in Singapore. Heel raar om over zo'n grote haven te vliegen die ik alleen ken vanuit mijn Aardrijkskunde boekje. Na een uurtje of twee in de Starbucks te hebben doorgebracht was het tijd om door te vliegen naar Dubai. Precies 5 maanden geleden gingen we weg in Dubai en het was wel fijn om weer even terug te zijn. We hebben nog wat spullen ingekocht en toen was het tijd voor de laatste vlucht naar...Dusseldorf! Het wegvliegen over Dubai was fenomenaal! We zagen de hele stad, kustlijn en de Burj Al Arab, we konden precies het gedeelte zien wat aan het hotel hangt waar we zelf gestaan hebben, heel bijzonder!

Ja, en toen kwam de landing op Dusseldorf. Boven Roemenie zagen we al de eerste besneeuwde bergen en de weilanden rondom Dusseldorf waren ook erg wit. Wat vooral opviel was dat alles zo recht en gestructureerd was. Nadat de wielen de grond hadden geraakt was het toch even slikken, wel van blijdschap, zo'n lange, verre reis maken en heelhuids weer terug komen is toch wel iets waar je dankbaar voor mag zijn. Nadat we onze koffer terug hadden (mijn koffer had het trouwens ook heel koud, hij zag helemaal blauw) was het tijd om mijn vader, moeder en zusje weer te omhelzen. En toen, ja toen moesten we toch echt naar buiten. In Dubai hadden Carin en ik het al koud en daar was het 17 graden. Als kleine kinderen stonden we ons te verbazen hoe onze adem wolkjes vormde. Ik was super blij met mijn wintermuts die ik op Bali had gekocht.

Thuis aangekomen liep ik meteen naar de kraan. Er gaat niet op boven een glas (ijskoud!) kraan water uit Veenendaal. Heerlijk na al die plastic flesjes mineraal water! Nadat de koffer deels was open gehaald om alle souvenirs eruit te halen en een bezoek van mijn buurvrouw en mijn lieve buurkindjes, begon het grote wakker blijven verhaal. Na een gezellig bezoek bij de andere buren werden mijn ogen wel heel moe en mijn grote teen had nog niet eens het matras aangeraakt of ik sliep al.

NL: 04.00, Bali: 11.00...jetlag! Ach dan kan je nog eens gezellig praten met de mensen die nog wel op Bali zaten. De volgende dag ben ik met mijn moeder naar mijn opa gereden. Wat fijn hem weer te spreken (hoewel we ook nog wat uurtjes in Bali op skype en msn hebben gezeten!). Daarna was het tijd voor een bezoekje aan de AH. Heel vreemd om aan de kassa te staan met een mevrouw achter je die mango's in een zakje koopt. Die had ik eergister nog aan de boom zien hangen! Afdingen werd me ook sterk afgeraden bij de AH. Ik merkte de rest van de week dat ik wel in Nederland was maar dat mijn gedachte nog erg in Bali hingen. Ik ben er wel maar toch niet helemaal. Na een paar nachten heel vroeg wakker te zijn geworden en soms totaal geen besef te hebben waar ik me bevond gaat het nu al veel beter, ik kan al uitslapen tot 08.00, jippie!

Afgelopen weekend ben ik terug verhuisd naar Leeuwarden. Alles staat weer op zijn plek en de eerste fietstochten (met spierpijn als gevolg) zijn gemaakt. Warempel zag ik afgelopen week ook nog 4 mensen op 1 scooter zitten. Ik dacht dat ik even terug was op Bali maar toen het jongetje zei: Papa ik heb het zo koud, wist ik dat ik zeker niet op Bali was. Op school hier staan veel meer fietsen als scooters, ook even wennen. Verder is het op school heel gezellig om iedereen weer te spreken, veel mensen uit Bali heb ik ook alweer gesproken. Naast social time is het natuurlijk ook hard werken op school. Even wennen na het relaxte rooster van Thailand en Bali.

De afgelopen 5 maanden heb ik 8 verschillende landen bezocht, in onder andere de Perzische Golf, de Golf van Thailand, de Bali zee en de Indische Oceaan gezwommen en 10 vluchten gemaakt. Het was een onvergetelijke ervaring en ik ben heel blij dat ik dit heb mogen doen. Ik heb met plezier verhalen geschreven en ik wil iedereen bedanken voor de lieve reacties en mailtjes die ik heb gekregen!! Het was erg leuk om het te lezen!!

Hopelijk tot een volgend avontuur!!!

‘Happiness in life is not measured by the things we achieve, the places we go, or the route we take to go there. Happiness in life is measured by the people that we share all of our experiences with' - Chris Needham

Liefs Naomi

PS. Pap en mam, mijn klokje mag weer terug naar Nederlandse tijd, ik ben er weer!!!