Van Roepia via Singapore Dollar en Dirham naar EURO!!!

Dag lieve lezers,

Brrrrrrrrrrrr, brrrrrrrrrrr, brrrrrrrrrrr nee hoor dit is niet mijn toetsenbord of mijn computer die vastgelopen zijn. Dit zijn mijn vingers die het heel erg koud hebben, nouja niet alleen mijn vingers eigenlijk ieder menselijk stukje aan me heeft het koud. Binnen een week van + 43 naar - 4,5 is toch wel een schokje te noemen. Maar ik heb tegen mezelf gezegd dat ik een week mag zeggen dat ik het koud heb dus na het posten van dit verhaal is het afgelopen!

Op de dag van vertrek uit Bali zijn Carin en ik nog even naar Legian beach gescooterd om de zee en het strand gedag te zeggen. Na een laatste afding actie en een laatste mie goreng was het tijd om naar het vliegveld te gaan en de mensen van het hotel gedag te zeggen. Veel studenten waren al naar huis. Met alle studenten vliegen we ongeveer de hele wereld over om weer thuis te komen. Er gaan mensen terug via China, Japan, Qatar, Dubai, Singapore, Korea, Miami, Philadelphia, Turkije, Cairo, kortom all over the World. Op het vliegveld lag nog een kritiek puntje op ons te wachten: overgewicht. En nee, niet van Carin en mij maar van onze koffers. Haha vlieg ik wel eens zonder te stressen om de koffer kilo's, volgens mij niet....Op de weegschaal bleek dat we alle twee 7 kilo teveel hadden in onze koffers. Als 1 kilo overgewicht $7 kost kan je, je indenken dat dit een fijne rekening werd. Hou het maar bij indenken want Carin had blijkbaar haar laatste afding kunsten voor het laatst bewaard. De meneer van Garuda Indonesia werd verteld dat we al een half jaar weg waren, zielig, zielig, zo veel spullen, arme studenten, geen roepia's meer. Na een kort overleg met zijn manager kwam de meneer met de fijne woorden: it's for free! En bedankt! Na een schokkerig vluchtje (dit kwam meer omdat ik zo zat te trillen van angst) kwamen we aan in Singapore. Heel raar om over zo'n grote haven te vliegen die ik alleen ken vanuit mijn Aardrijkskunde boekje. Na een uurtje of twee in de Starbucks te hebben doorgebracht was het tijd om door te vliegen naar Dubai. Precies 5 maanden geleden gingen we weg in Dubai en het was wel fijn om weer even terug te zijn. We hebben nog wat spullen ingekocht en toen was het tijd voor de laatste vlucht naar...Dusseldorf! Het wegvliegen over Dubai was fenomenaal! We zagen de hele stad, kustlijn en de Burj Al Arab, we konden precies het gedeelte zien wat aan het hotel hangt waar we zelf gestaan hebben, heel bijzonder!

Ja, en toen kwam de landing op Dusseldorf. Boven Roemenie zagen we al de eerste besneeuwde bergen en de weilanden rondom Dusseldorf waren ook erg wit. Wat vooral opviel was dat alles zo recht en gestructureerd was. Nadat de wielen de grond hadden geraakt was het toch even slikken, wel van blijdschap, zo'n lange, verre reis maken en heelhuids weer terug komen is toch wel iets waar je dankbaar voor mag zijn. Nadat we onze koffer terug hadden (mijn koffer had het trouwens ook heel koud, hij zag helemaal blauw) was het tijd om mijn vader, moeder en zusje weer te omhelzen. En toen, ja toen moesten we toch echt naar buiten. In Dubai hadden Carin en ik het al koud en daar was het 17 graden. Als kleine kinderen stonden we ons te verbazen hoe onze adem wolkjes vormde. Ik was super blij met mijn wintermuts die ik op Bali had gekocht.

Thuis aangekomen liep ik meteen naar de kraan. Er gaat niet op boven een glas (ijskoud!) kraan water uit Veenendaal. Heerlijk na al die plastic flesjes mineraal water! Nadat de koffer deels was open gehaald om alle souvenirs eruit te halen en een bezoek van mijn buurvrouw en mijn lieve buurkindjes, begon het grote wakker blijven verhaal. Na een gezellig bezoek bij de andere buren werden mijn ogen wel heel moe en mijn grote teen had nog niet eens het matras aangeraakt of ik sliep al.

NL: 04.00, Bali: 11.00...jetlag! Ach dan kan je nog eens gezellig praten met de mensen die nog wel op Bali zaten. De volgende dag ben ik met mijn moeder naar mijn opa gereden. Wat fijn hem weer te spreken (hoewel we ook nog wat uurtjes in Bali op skype en msn hebben gezeten!). Daarna was het tijd voor een bezoekje aan de AH. Heel vreemd om aan de kassa te staan met een mevrouw achter je die mango's in een zakje koopt. Die had ik eergister nog aan de boom zien hangen! Afdingen werd me ook sterk afgeraden bij de AH. Ik merkte de rest van de week dat ik wel in Nederland was maar dat mijn gedachte nog erg in Bali hingen. Ik ben er wel maar toch niet helemaal. Na een paar nachten heel vroeg wakker te zijn geworden en soms totaal geen besef te hebben waar ik me bevond gaat het nu al veel beter, ik kan al uitslapen tot 08.00, jippie!

Afgelopen weekend ben ik terug verhuisd naar Leeuwarden. Alles staat weer op zijn plek en de eerste fietstochten (met spierpijn als gevolg) zijn gemaakt. Warempel zag ik afgelopen week ook nog 4 mensen op 1 scooter zitten. Ik dacht dat ik even terug was op Bali maar toen het jongetje zei: Papa ik heb het zo koud, wist ik dat ik zeker niet op Bali was. Op school hier staan veel meer fietsen als scooters, ook even wennen. Verder is het op school heel gezellig om iedereen weer te spreken, veel mensen uit Bali heb ik ook alweer gesproken. Naast social time is het natuurlijk ook hard werken op school. Even wennen na het relaxte rooster van Thailand en Bali. 

De afgelopen 5 maanden heb ik 8 verschillende landen bezocht, in onder andere de Perzische Golf, de Golf van Thailand, de Bali zee en de Indische Oceaan gezwommen en 10 vluchten gemaakt. Het was een onvergetelijke ervaring en ik ben heel blij dat ik dit heb mogen doen. Ik heb met plezier verhalen geschreven en ik wil iedereen bedanken voor de lieve reacties en mailtjes die ik heb gekregen!! Het was erg leuk om het te lezen!!

Hopelijk tot een volgend avontuur!!!

‘Happiness in life is not measured by the things we achieve, the places we go, or the route we take to go there. Happiness in life is measured by the people that we share all of our experiences with' - Chris Needham

Liefs Naomi

PS. Pap en mam, mijn klokje mag weer terug naar Nederlandse tijd, ik ben er weer!!!

Uitgerijst en uitgenoodled

Dag lieve lezers

Daar ben ik weer!! Dit keer ook in het bezit van het certificaat voor minor 2! De laatste weken hebben we nog even hard geknald om alles op tijd af te krijgen voor school maar het resultaat is er.

Na de kerstvakantie hebben we een lijstje gemaakt met dingen die we graag nog wilden doen. Heel lang was het lijstje niet want we hebben al zo ontzettend veel gezien en eerlijk gezegd ben ik er ook wel een beetje klaar mee. Als ik nu nog heel veel ga reizen ben ik bang dat ik het mooie er niet meer van zie en dat ik het niet meer kan opslaan. Daarentegen: aan stranden bezoeken zit natuurlijk nooit een limiet. Dus na een tip van Natasya vertrokken we naar Padang Padang Beach in het zuiden van Bali. Zeker één van de mooiste stranden die ik op Bali heb gezien. De golven waren alleen soms onverwacht hoog en sterk. Vooral het woord onverwacht moet hier gelezen worden want door een fijne ‘onverwachte' golf lag ik opeens als een aangespoelde vis op het strand, helaas was mijn bikini niet in zijn geheel met me mee gespoeld....Later besloten we dat het tijd werd om weer naar huis te scooteren en kregen we nog een flinke tik van de warmte. Nou zou je denken dat we er toch wel aardig aan gewend zijn maar zelfs voor ons was het deze dag echt te warm. Het was niet verantwoord dat ik nog ging scooteren dus reed Esther op mijn scooter terug en ging ik bij Seline achterop. Als je zelf niet achter het stuur zit zie je veel meer, ik had een prachtig zicht dit maal vanaf de andere kant, op Jimbaran, Kuta en Denpasar.

De volgende dag vertrokken we naar de markt van Denpasar. Weer een heuse belevenis waarbij de woorden druk, chaotisch en stank de markt toch wel het beste omschrijven. De tocht vervolgde naar Sanur omdat ik daar heel graag nog een kleine versie van een vissersboot wilde kopen. Op weg er naartoe was het blijkbaar ook tijd voor onze eerste directe ontmoeting met de politie op Bali. Seline had per ongeluk voorgesorteerd aan de andere kant van de weg en de politie zag daar een kans om geld te innen van blanke mensen. Eerst moesten we alle twee een boete betalen maar na duidelijk oogcontact en een snelle woordwisseling hadden de twee mannen door dat ze bij mij niet moesten aankloppen voor geld. Seline kon haar boete terug brengen van 100.000 naar 20.000 en we concludeerden er maar uit dat we nu tenminste ons internationale rijbewijs niet voor niets hadden gekocht. Naast het fijne gesprek met de politie zagen we ook voor het eerst een fietspad op Bali, dat moest natuurlijk vastgelegd worden! We hadden voor het weer volgens mij geen betere dag uit kunnen kiezen om naar Sanur te gaan, het was prachtig! Mooie heldere zee, strak blauwe lucht, heerlijk!! Halverwege de week kwamen er ook drie dingen voorbij die zeker niet op mijn lijstje stonden. Ten eerste kreeg ik last van een griep, hoge koorts, nare hoest en veel spierpijn. Naast griep vond een kakkerlak het ook nog even grappig om ons de stuipen op het lijf te jagen. Gatsie zeg, dat grote, vieze beest zat dus in ons gangetje en we konden geen kant op. Gelukkig werd ons gegil al snel gehoord en is hij vakkundig verwijderd. Ik moet wel zeggen dat ieder ritseltje en dingetje op je huid wel heel erg schrikken is daarna. Ten derde begon ik heel erg te vervellen. Doe je 5 maanden je best om er in Nederland zo meteen lekker bruin uit te zien begint je huid 5 dagen voor vertrek compleet te vervellen, echt niet leuk. Scub was dan ook het meest gebruikte woord van de week en mensen uit de groep kwamen met tips om zo snel mogelijk weer op het bruine niveau uit te komen. Waar je, je allemaal wel niet zorgen om kan maken;-)

Afgelopen donderdag was er een BBQ in ons hotel georganiseerd door school waarbij we ook te horen kregen of we de minor hadden gehaald. Toen werd wel pijnlijk duidelijk dat de reis bijna was afgelopen, de dag later zouden al veel mensen naar huis vertrekken. Seline, Esther, Niké, Carin en ik vertrokken ook. Niet naar huis maar op weg naar ons laatste item op ons lijstje (later bleek dat dit niet mijn laatste item op mijn lijstje was!): de Gili's!!! Al toen ik informatie aan het opzoeken was over Bali, ongeveer 1,5 jaar geleden, zei ik al dat het super zou zijn om mijn verjaardag te vieren op zo'n mooi tropisch eiland als de Gili eilanden. Na een super enge boottocht (vanwege hele hoge golven die voort kwamen uit de storm die al een paar dagen over Bali trok) over de oceaan kwamen we eerst aan op Lombok. Na een paar minuten ging de boot door en zag ik vanaf het dek de drie eilanden van de Gili liggen. Heel vreemd dat je het dan zo maar opeens in werkelijkheid ziet! Wij meerden aan op Gili Trawangan, het grootste eiland van de drie. Het water was ontzettend helder en de stranden waren heel mooi wit. Microsoft had er zeker weten een foto voor een bureaubladachtergrond voor computers van geschoten. Na de spullen op onze kamer te hebben gezet en voor een mooie prijs een fiets geregeld te hebben was het tijd om het eiland te verkennen. Binnen 30 minuten kan je het eiland rond maar wij stonden ongeveer bij ieder strand stil om te genieten van al het moois. Werkelijk waar, zulke mooie stranden heb ik nog nooit gezien. En het heerlijke was dat er geen verkopers op de stranden liepen, sterker nog we waren er maar met zijn vijven. Er lag ook heel veel koraal op het strand en we hebben (ehh een beetje illegaal...) hele mooie, kleine schelpjes meegenomen.

De volgende dag was het dan zo ver, mijn droom kwam uit. Mijn verjaardag vieren in het buitenland op een eiland met ontzettend mooie stranden. Ik heb nog nooit mijn verjaardag gevierd in een korte broek en een hemdje, ik heb het nog nooit zo warm gehad en ik heb al helemaal nooit de ijscoman voorbij zien komen op mijn verjaardag. Een totaal andere verjaardag aan de andere kant van de wereld. We begonnen de dag op het mooiste strand ter wereld, het water daar was zo helder dat je mijn schaduw kon zien op de bodem van de zee. Aan mijn fietsmand zaten allemaal ballonnen en vaak werd er door andere toeristen maar ook locals Happy Birthday geroepen. Spontaan begonnen mensen te zingen en kinderen vonden vooral de ballonnen heel interessant. 's Middags vertrokken we naar een ander prachtig strand, vanuit daar hadden we zicht op de andere twee Gili eiland, Meno en Air. Aan het eind van de middag werd ik aan tafel gezet en toen ik om mocht kijken zag ik een super mooie taart met kaarsjes en begon iedereen te zingen. Super knap hoe Seline, Esther, Niké en Carin het voor elkaar krijgen om op zo'n klein eiland een taart te regelen met Happy Birthday, de datum en mijn naam erop. En lekker was hij! Nadat ik een cd met Balinese spa muziek, een super gave muismat en een kaart met cryptische omschrijving had gekregen was het tijd voor een Nieuwjaarsduik in het zwembad en een douche (met koud zeewater, iets anders komt hier niet uit de kraan). 's Avonds werd er gevraagd waar ik wilde eten, ik had niet veel trek dus de criteria werd gezet op leuke muziek. We kwamen uit bij een super leuk tentje, waar ik toch ook wel heerlijk heb gegeten, met super muziek. Ik had voor de meiden een klein en vooral licht flesje (haha iedereen zat met koffer kilo stress) massage olie gekocht met een kaartje eraan. Het was onze laatste avond met zijn vijven en ik dacht ook dat ik de laatste speech zou hebben. Tsja dat dacht ik, want na mijn bedankwoord voor de super leuke tijd en de geweldige verjaardag werd me verteld dat mijn verjaardag nog niet helemaal over was. Wat eigenlijk al vanaf het begin van mijn reis op mijn lijstje had gestaan maar wat ik al had opgegeven was het oplaten van een wensballon. Hoe ze het hebben geregeld en mee gekregen hebben naar het eiland zonder dat ik het gemerkt heb weet ik niet maar ik kreeg dus echt een wensballon voor mijn verjaardag. Wat een ongelofelijk super cadeau!!!!! Het restaurant kreeg door dat ik jarig was en regelde nog een heerlijke chocolade taart (althans volgens de rest want ik hou daar niet zo van) met een bolletjes ijs (daar hou ik dan weer wel van). Ook hier was mijn naam met chocola op het bord geschreven. Ik kreeg zowel een Engelse als een Indonesische versie van het verjaardagslied. Toen was het zo ver, we liepen naar een afgelegen stukje strand en na een kort overleg en nadat Seline, Esther, Niké en Carin een wens voor mij in de ballon hadden gesproken stak Seline de ballon aan. De ballon was heel erg groot en vulde zich snel met de warme lucht van het vuur. Toen de ballon helemaal bol stond lieten Esther en ik hem los en vloog hij zo de baai uit. We hadden veel geluk met het weer, het regende niet en er was nauwelijks wind. Ik was op het strand gaan liggen en zag dat de ballon heel erg hoog de lucht in ging en dat hij helemaal oranje werd. We zeiden al dat de mensen op Lombok wel gedacht moeten hebben dat er een ufo ofzo in de lucht hing. Ik realiseerde me toen dat dit echt de meest mooie afsluiting was van onze grote reis en mijn verjaardag. Later hoorden we dat veel mensen in het restaurant en de baai ook onze ballon hadden gezien en er ook van genoten hadden. Lieve Seline, Esther, Niké en Carin, woorden schieten te kort om jullie te bedanken voor de onvergetelijke mooie verjaardag die jullie me hebben gegeven, het was een top dag!  

De volgende ochtend was er de harde realiteit. Carin en ik moesten afscheid nemen van Seline, Esther en Niké. Zij vliegen later terug dan wij en hadden nog tijd om een paar dagen op Lombok te verblijven. Ik heb in al die tijd zoveel mooie dingen met ze meegemaakt en een mooie band opgebouwd en afscheid nemen was dan ook echt niet leuk! Later die ochtend vertrokken Carin en ik ook vanaf de Gili naar Bali. Op Bali kwamen we meteen weer in de drukte (die we echt niet gemist hadden op de Gili) en werden we in een busje met 4 Zweedse meiden gestopt. Ze hadden ons wel verteld dat ze studeerden op Bali en Carin en ik keken elkaar ook heel raar aan toen één van de meiden aan de chauffeur probeerde te vragen wat voor weer het de komende dagen zou worden. Tsja dat weten locals gewoon niet, je moet echt niet naar het weerbericht vragen want ze zien per dag wel hoe het gaat. Toen ze ook de weg niet wisten in Depasar en een populair Indonesische liedje niet herkenden vroegen we ze toch maar hoe lang ze hier al waren: 2 weken. Ooohh vandaar! Carin en ik realiseerden ons meteen hoeveel dingen we geleerd hebben in zo'n relatief korte tijd. Dat staat hun allemaal nog te wachten. De volgende dag was het tijd om de laatste dingen in te pakken en voor de laatste keer mijn favoriete een mie goreng te eten bij school. Meestal zitten er veel groene stukjes morning glorie in de nasi en de mie maar deze mevrouw heeft sinds 2 weken door dat wij dat niet zo lekker vinden, ideaal.

En dan is het toch echt tijd om te gaan. Ik heb ontzettend veel mooie dingen gezien en beleeft, leuke gesprekken gehad met de lokale mensen en mooie vriendschappen opgebouwd. Maar zoals de titel al zegt, ik ben klaar om naar huis te gaan. Naast uitgerijst en uitgenoodled ben ik ook vooral uitgereisd. Een beetje bang voor de kou en het gebrek aan zon zijn we wel hoor! Maar het lijkt me ook heerlijk om zometeen door de AH te lopen en niet te hoeven afdingen op de prijzen. Nog één grote reis via Singapore en Dubai en dan is het grote avontuur over. Dan kan mijn vader weer kip kerrie salade meenemen, dan wissel ik de tempels in voor molens, de linker rijbaan voor de rechter en de rechter voor de linker en rijstvelden voor weilanden. Ik zeg tot in Nederland!!!

Liefs Naomi

PS. Inmiddels ben ik na een hele lange reis aangekomen in Nederland. Over mijn eerste indrukken hier later meer, maar ooohh wat is het hier koud!!!

Someday I will cross the world for you

Someday I will cross the world for you, no matter how far, just to be there

- Love is a place I dream of - Luka Bloom & Sinead O'Connor

Voordat ik al mijn avonturen en belevenissen van de kerstvakantie ga opschrijven allereerst een gelukkig en gezond 2011 gewenst voor iedereen!!! Ik hoop dat jullie allemaal een leuke kerst en jaarwisseling hebben gehad en ik wil jullie bedanken voor alle lieve kerst en nieuwsjaars wensen die ik heb ontvangen! Ik gooi er maar meteen de eerste waarschuwing voor 2011 erin, pas op het verhaal is erg lang! Nee wacht, erg lang is niet lang genoeg, het is super, super, super erg lang! Sorry!

17 december was het zo ver. Nou ja eigenlijk al 16 december. Toen kon ik mijn ouders eindelijk het mailtje sturen om ze een goede reis te wensen. Ik was niet de enige van de Grand Tour groep die bezoek kreeg tijdens de kerstvakantie. Het bezoek van de ouders was daarom al dagenlang gesprek van de dag. We hebben in de lobby vaak gelachen om de inpakstress van onze ouders. Mailtjes en telefoontjes waren nodig om onze ouders te overtuigen dat ze toch echt geen 3 vesten nodig hadden, en nee ook de lange broek en dichte schoenen konden thuis gelaten worden. Haha een koffer vanuit -8 inpakken voor + 30 bleek toch een beetje lastig. Toen er op het vliegveld werd omgeroepen dat de vlucht van Malaysia Airlines was geland kreeg ik toch wel even de kriebels. Tussen alle toeristen die zeker nog wel een kleurtje van de Balinese zon konden gebruiken zag ik daar eindelijk mijn ouders en mijn zusje weer. Gelukkig voor hen was het die dag niet extreem heet op Bali en konden ze lekker wennen aan het klimaat. Na een rit van 3 uur, vol met nieuwe indrukken voor mijn ouders en zusje, kwamen we aan bij het huis waar we verbleven voor 8 nachten. Het huis was echt super!!! We hadden allemaal onze eigen slaapkamer (die van mij had uitzicht op zee!), voor het huis lag een groot zwembad en de tuin was echt prachtig. In het huis waren I Luh en Gedek al bezig met drankjes voor ons en de voorbereidingen voor het avond eten. Het was de afgelopen dagen een beetje stormig geweest in Lovina en het hele strand lag bezaaid met prut. De strandjutters hadden het er druk mee om alle bruikbare dingen eruit te halen. Na de eerste Nasi Goreng vanaf Indonesische bodem voor mijn ouders en zusje was het voor mijn moeder echt niet meer mogelijk om haar ogen open te houden. Na zoveel nachten samen op één kamer geslapen te hebben met Carin zeiden we nu welterusten tegen elkaar en vertrokken we ieder naar onze eigen kamer, dat was wel een beetje vreemd. De volgende ochtend liep ik zo vanuit mijn kamer in bikini het zwembad in, heerlijk! Het was ook heel fijn mijn ouders aan de rand van het zwembad te zien! Nadat I Luh een heerlijk ontbijt had klaargemaakt begon het luieren in de tuin. 's Middags arriveerde de scooters. Carin en ik waren helemaal blij toen we die van ons zagen, een gloednieuwe Scoopy die we hebben omgedoopt tot Barbie Mobiel!! Na een korte cursus scooter rijden op Bali hebben we de boeddhistische tempel en de hot spring laten zien. Het weggetje naar de hot spring gaat heel erg steil omhoog, Carin en ik wisten dat al maar voor mijn zusje, vader en moeder was dat even nieuw. Maar alsof ze hier al maanden reden gingen ze omhoog met de scooter! 's Avonds konden we vanaf het Bale Benong (huisje aan het strand) het onweer heen en weer zien schieten over de hele baai.

Na een heerlijk ontbijt de volgende dag met echt brood ( iets wat voor Carin en mij een hele fijne afwisseling was op toast!) toerden we naar de waterval. Via een hele mooie weg die Carin en ik al een keer gereden hadden vielen we met zijn allen midden in een ceremonie. Dat was wel een heel mooi stukje echt Indonesië voor mijn ouders en Channah om mee te beginnen. Carin en ik spraken daar met een man die docent Toerisme is in Singaraja (de grote stad van het noorden). Hij nodigde ons bij hem thuis uit om wat te komen drinken. In Indonesië is het niet gebruikelijk om te vragen óf mensen wat willen drinken. Hier wordt het gewoon neergezet zodat mensen zich niet bezwaart hoeven te voelen en een keuze hoeven te maken. Een hele andere manier van kijken, interessant voor hotello's. De waterval was nog even indrukwekkend als de vorige keer. Bij de waterval woont een man die biologische kruiden teelt. Hij bood ons een kopje thee, met zijn eigen kruiden, aan omdat hij het leuk vond dat Carin en ik terug waren gekomen. Ook had hij nog een Indonesisch goedje voor mijn vader's voet die een beetje in de kreukels was geraakt tijdens een slippartij met de scooter. Mister Organic was ook in het bezit van de Luwak kat. Op school hadden Carin en ik er al van gehoord. Luwak koffie is ontzettend duur in Europa en Amerika en voor de liefhebbers even een korte (misschien wat vieze) uiteenzetting over Luwak koffie. Aan de kat worden koffiebessen van hoge kwaliteit gegeven. Hij eet ze op en poept vervolgens de pitten van deze bessen weer uit. Deze pitten worden gewassen, licht geroosterd en gedroogd. En omdat het dus lastig is om de pitten terug te vinden uit de poep is de prijs van deze koffie bonen erg hoog. Goed, tot zo ver de Luwak koffie....We hebben verschillende bonen en kruiden meegenomen. Nadat we de man wat extra geld gegeven hadden voor zijn zaak wist hij niet hoe hij ons moest bedanken en kregen we nog een hele zak vol met kruiden mee wat natuurlijk helemaal niet onze bedoeling was. Het is ongelofelijk om te merken hoe mensen die zo weinig hebben toch nog alles met je willen delen. Na een heerlijke ajam smoor met lemon grass van onze kok I Luh liepen Carin en ik op 19 december om 20.30 in onze bikini zo het zwembad in. Ondanks dat we hier nu al een poos zijn voelt het nog steeds heel raar om rond deze tijd van het jaar nog zo zomers gekleed te kunnen gaan.

De volgende ochtend was het, heeeel vroeg, tijd om de dolfijnen te spotten. Helaas regende het maar we hebben toch nog wat dolfijnen gezien. Met mijn zusje achterop heb ik nog even gereden op de Barbie Mobiel hahaha vond ze wel een beetje eng. Net als haar zus, zolang je zelf de controle maar hebt is er niets aan de hand maar achterop zitten is niets voor ons. Mijn vader vond het minder eng. We zijn nog even de rijstvelden in gelopen. Met handen, voeten en de 5 woorden Indonesisch die ik spreek konden we toch een heel gesprek voeren met de eigenaren van het rijstveld. Aan het einde van de middag kregen we alle vijf een massage in Villa Senang. Het kan komen door de omgeving en de schone buitenlucht maar ik vond dit de beste massage die ik ooit heb gehad! Vanochtend kregen we van dezelfde vrouwen Balinese thee. Nu kregen ze van ons Nederlandse sterrenmix thee en kruid- en pepernoten. Hilarisch want één vrouw hield niet van anijs en laat dat nou net in sterrenmix en pepernoten zitten. Pepernoten werden door deze vrouwen vrij vertaald als tofu goreng haha. 's Avonds had I Luh iets gekookt wat heel hoog op mijn wensen lijstje stond voor Indonesië: rendang vlees. In Nederland vind ik dat al heerlijk en ik wilde het graag eten in het land waar het vandaan komt. Nou beter dan I Luh het heeft klaargemaakt heb ik het nog nooit gegeten! En daar zwommen we weer 's avonds in ons zwembad, onder de volle maan, sterrenhemel en naast de palmbomen. Wat vervelend!

De volgende dag hebben we wat getoerd, in een warung gegeten en de Carrefour bezocht. 's Middags was het tijd om de kerstkaart te maken. Toen we dit huis boekten in februari wisten Carin en ik al waar we onze kerstkaart wilden maken. Aan de rand van het zwembad, tussen de palmbomen. Voor resultaat: zie foto's. 's Avonds heerlijke saté gegeten en lachen om onze 3 baby katjes die rondom het huis leven. Knorretje, Ior en Tijgertjes vonden het maar wat eng om het grote terras over te steken.

Woensdag stond een trip naar Ubud op het program. We hebben vele chauffeurs meegemaakt maar deze brak weer een recordje: 4.500 toeren werden gehaald. Onderweg zag mijn moeder de gehele inventaris van de Blokker op één scooter en concludeerde mijn zusje dat op Bali de eerste slijtage van een auto bij de toeter begint. Haha leuk van die nieuwe blikken en meningen op dingen die wij al 2 maanden zien. De omgeving van Ubud was heel mooi, de daadwerkelijke hoofdstraat was niet meer als toeristen winkels die we in Kuta ook hebben. De volgende dag hebben we lekker genoten van het mooie huis en het fijne zwembad. Mijn zusje en moeder ontdekten de sterkte van de Balinese zon en het resultaat was: belanda goreng (gebakken Nederlander). 's Middags hebben Carin en ik spring rolls gemaakt samen met I Luh en Gedek. Wel raar om na zo'n lange periode weer zelf te kokkerellen in de keuken. 's Avonds hebben we vanaf onze Bale Benong echt een prachtige zonsondergang gezien waarbij we zelf de vulkanen van Java konden zien liggen.

Gezien het vest en de telefoon van mijn moeder spoorloos verdwenen zijn in de eerste week op Bali besloten we aangifte te doen bij de politie. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met een politieagent die ontzettend slecht Engels sprak en helemaal niet begreep wat wij zeiden was het erg lastig om het goede papiertje met zijn handtekening erop te bemachtigen. Tsja als hij een varken aan het spit een cycling pig (fietsende varken) gaat noemen dan weet je dat je ver van huis bent (dat we het uberhoud over een varken aan het spit op een politie kantoor hebben gehad zegt al genoeg....). 's Avonds had I Luh heerlijk pisang goreng (gebakken banaan) voor ons gemaakt. Helaas was het daarna wel tijd om de koffers in te pakken. Ik heb ontzettend genoten van het huis. Gewoon in een huis leven met een eigen keuken en met zijn allen aan een tafel eten zijn dingen die je heel erg kunt waarderen als je zo lang van huis weg bent, in een hotel leeft en iedere dag uit eten moet.

's Nachts om 03.00 vertrok onze pick up naar het vliegveld voor onze reis naar Java. Onderweg had ik een super mooi uitzicht op de vulkanen van Bali en de lichtjes van Denpasar en Kuta. Vanwege alle bochten en bergen kwam ik helaas ontzettend misselijk aan bij het vliegveld en omdat ik dus niet echt van vliegen hou werd het geen kerstontbijt voor mij. Vanuit het vliegtuig hadden we een mooi uitzicht op Bali en Lombok. Na de landing op Java begon een lange reis naar de Borobudur. Wat meteen opviel was dat we hier duidelijk op een ander eiland zaten. Geen offers langs de weg want het overgrote deel van de mensen op Java is moslim. Wat ook opviel was dat alle palmbomen de bladeren dicht hadden geklapt vanwege de as van de Merapi vulkaan. Je kon zien dat het nog steeds heel stoffig was en dat mensen bezig waren alles schoon te maken en op te bouwen. Nadat we aangekomen waren bij het hotel was ik ontzettend moe en nog steeds misselijk. Met moeite ging er als lunch een Nasi Goreng in. 's Avonds bleken mijn vader en zusje ook niet top fit te zijn en werd het kerstdiner overgeslagen en lagen we allemaal rond 20.00 te slapen. Eerste kerstdag zag er dus voor ons heel anders uit als alle vorige kerstdagen. De volgende ochtend ging de wekker op 04.00 om de zonsopgang te bekijken op de Borobudur. Het was heel indrukwekkend op om één van de zeven wereldwonderen te staan. Dit jaar heb ik al achter twee wereldwonderen een check kunnen zetten want in januari begin dit jaar stond ik al bij het Colosseum. Het uitzicht vanaf de Borobudur was groots. Een hele vallei met palmbomen en vulkanen lag voor ons. Officieel hoor je 3x de Borodudur rond te lopen, daarna mag je een wens doen. Omdat mijn maag uit zichzelf al 15x rond draaiden vond ik het wel mooi geweest. Ook tweede kerstdag geen kerstontbijt voor mij. Na een uurtje geslapen te hebben knapte ik eindelijk wat op. Na nog een kakkerlak vaarwel te hebben gezegd op onze hotelkamer vertrokken we naar het grootste Hindoe tempel complex in Indonesië, Prambanan. De drie grootste tempels zijn gewijd aan Shiva, Brahma en Vishnoe. Klein detail, in Indonesië zie je toch best vaak kinderen maar ook volwassen mensen op straat lopen in pyjama. Zelfs bij zo'n attractie als de Prambanan kwamen we een kind tegen volledig gehuld in pyjama. Beetje apart. Aan het eind van de dag zijn we doorgereden naar het hotel in Yogyakarta. 's Avonds was iedereen weer een beetje op de been en hebben we heerlijk gegeten in een restaurant in de straat van het hotel.

De volgende dag zijn we 's ochtends onze tocht naar de echte spekkoek begonnen. Ook dat stond nog op mijn lijstje. Spekkoek, hier Lapis genoemd, is een soort cake dat bestaan uit tweekleurige lagen die om en om gaan. Spekkoek is niet gemakkelijk te maken omdat iedere laag apart de oven in moet. Op Bali zijn we al op zoek geweest naar spekkoek maar daar vertelden ze ons dat het ‘vers' alleen op Java te krijgen is omdat het daar vandaan komt. Op de eerste markt troffen we geen spekkoek aan. Een belevenis was het wel. Vlees wordt hier gewoon op straat verkocht, een koelkast of iets dergelijks komt daar echt niet bij kijken. We liepen via een belangrijke wijk van Yogya, het Kraton, naar de volgende markt. Onderweg deden we nog een paleis van een sultan aan wat werkelijk niets voorstelde ik mijn beleving. Gelukkig was de rest van de familie het daar mee eens. De volgende markt was een stuk groter. In Thailand ben ik al op de grootste markt van de wereld geweest maar dit moest de 2 na grootste zijn geweest. Het werd me eigenlijk na 1 minuut al teveel maar omdat een man zei dat we hier echt Lapis konden kopen liepen we verder. Na een wirwar van tentjes en kraampjes en nadat de man vele mensen gevraagd had waar de Lapis verkocht werd zagen we het eindelijk liggen. Weer een check van ons lijstje! En lekker dat hij was! Met de fietstaxi zijn we weer terug gegaan naar ons hotel. Met mijn moeder heb ik gado-gado gehaald. Voor mijn zusje zat er iets teveel tofu in, naar haar zeggen had ze zoveel rubber gegeten dat ze bijna een autoband werd. Vanaf ViaVia, een reisbureau in de straat, starten 's middags onze georganiseerde culinaire toer door Yogya. Achterop de scooter gingen we via een koekjes tentje naar de Bakpia fabriek. Voor de mensen die de film Abeltje hebben gezien, het leek net de cider fabriek. Bakpia zijn een soort deegbolletjes met een vulling. De bekendste vulling is een maling van een boonsoort. We zagen grote ovens die met hout werden opgestookt en enorme pannen waarin bonen stonden te wellen. Voorin was een peloton aan vrouwen bezig deegkoekjes te maken en de vulling erin te verwerken. Bij de volgende stop maakte mijn moeder Lotek voor ons. Het is een gerecht waarbij pinda's samen met knoflook, gember en een klein beetje water gemalen worden. Hier worden vervolgens groente doorheen geroerd. Heerlijk! We vervolgden onze weg naar de keuken van Hagrid uit Harry Potter. We kwamen in een straat waar een speciaal soort nasi wordt gemaakt met jackfruit en eenden eieren die heel erg lang gekookt moeten worden. In de keuken was het pik donker en de muren waren helemaal zwart. Er stonden grote pannen op open vuren en het rook eigenaardig. Nadat we dit gezien hadden bedankte ik voor het proeven. 's Avonds heb ik met Carin nog iets gegeten in een restaurant. Op de terugweg concludeerden we dat we alle mensen die ons iets vroegen, met ons op de foto wilden of iets wilden verkopen helemaal zat zijn. Carin: Alsof we de Borodudur op pootjes zijn!

's Ochtends vlogen we terug naar stormachtig Bali. Na een korte stop bij ons hotel waar de koffer lagen en waar we gezellig verwelkomd werden door Niké, Seline en Esther reden we naar Bali Mountain Retreat. Onderweg vroeg mijn moeder nog even of de chauffeur zijn verwarming aan had gezet, eh mam auto's hebben hier geen verwarming. Nee, het raam stond gewoon open haha. De kamers en het verblijf waren echt super mooi, helaas wel erg ver weg van de bewoonde wereld. De plannen werden dus omgegooid en in plaats van 4 nachten verbleven we nu 2 nachten in de bushbush. 's Avonds hadden we vanaf de berg wel een mooi uitzicht op alle lichtjes van Denpasar, Kuta, Legian en Seminyak. De volgende dag stond een fietstocht op het programma. Ik begon als een ware Michael Boogerd met mijn mountainbike en mijn fietshelm maar nadat ik de poort van het hotel uitging was dat snel over. Wat een steile bergen naar beneden zeg. Nu ik dit type voel ik nog steeds spierpijn in mijn handen van het remmen. Tijdens de fietstocht zagen we super mooie rijstvelden. Dit was een deel van Bali dat ik nog helemaal niet had gezien. Echte groene sawa's! 's Avonds werd er nog even gegild want er bleek een ontzettend grote sprinkhaan op onze kamer te zitten en wel onder het bed van Carin. De buurman is erbij geroepen maar die kon hem ook niet vangen. Hij verbaasde zich over het feit dat wij al zo lang op Bali waren maar nog steeds bang waren voor insecten. Eh ja, sommige dingen verander je gewoon niet, er zijn grenzen. Het werd een nacht met weinig slaap. 's Ochtends bleek het beest tot aan het uiteinde van mijn bed te zijn gelopen. Reden genoeg om heel snel de tas in te pakken, alles af te sluiten en naar het ontbijt te gaan. Na een heerlijk omelet was het lang wachten op ons vervoer naar Denpasar. Mijn ouders verbleven de laatste 2 nachten in de omgeving van Ubud. Carin en ik sliepen weer in Denpasar. Met mijn ouders hebben we nasi campur (het lijkt op een kleine rijsttafel op je bord) gegeten en zijn we door gegaan naar de Tanah Lot. Daar merkte ik ook meteen de drukte van de kerstvakantie, ooh wat waren er veel toeristen.

De volgende dag ben ik met mijn ouders gescooterd naar Kuta. Voor ons is het echt niet meer leuk om ons in de regio van Kuta (de grote badplaats) te bevinden. Alle prijzen zijn omhoog geschoten voor de kerstvakantie, niet normaal. Maar ik vond dat mijn ouders het toch even moesten zien. Ik dacht dat Kuta wel heel erg vermoeiend voor mijn zusje en mijn vader was om te scooteren omdat het daar zo druk is maar op een gegeven moment zag ik mijn vader mensen inhalen via de stoep en dook hij even later zomaar ergens voor mij achter een vrachtwagen vandaan. Haha lekker stoer! We eindigden 31 december in stijl op het strand van Legian Beach. Channah en Carin hadden voor een uur een bodybord gehuurd. Ik ben echt een schijterd op dat gebied maar toen ik zag hoe het eruit zag wilde ik het ook proberen. Voor oud en nieuw was er door een groot deel van onze groep een plek gereserveerd in een super luxe club met eigen zwembad in Kuta aan het strand. Het eten was heerlijk, beetje jammer dat de service ontzettend slecht was en dat we maar net voor 12 uur klaar waren. Snel doorgelopen naar het strand. Wow en daar stonden we dan (weliswaar onder een afdak van een strandbed want het regende keihard) op het strand met het uitzicht op een hele baai vol met vuurwerk af te tellen. Het was een heel raar gevoel dat het toen nog 7 uur duurde voordat het in Nederland nieuwjaar was en zelfs nog 12 uur voordat het bij Elyse op Bonaire nieuwjaar was. De timing van het vuurwerk tijdens oud en nieuw aan de andere kant van de wereld gaat trouwens een beetje anders. Voor 12 uur werd hier op Bali al super veel vuurwerk afgestoken en wij vroegen ons af hoe dat zou gaan net na 12 uur. Tsja bijna niets dus, haha blijkbaar wordt hier alles afgestoken voor 12 uur en daarna is het allemaal afgelopen.  

De volgende ochtend was het tijd om nog even de school aan mijn ouders te laten zien en  de laatste Nasi Goreng met ze te eten. Ik heb mijn ouders alles laten zien wat ik ze wilde laten zien en ik heb ze meegenomen naar tentjes waar wij altijd eten. Het is fijn dat ze gezien hebben waar en met wie ik leef, dat praat zo meteen thuis een stuk makkelijker. We hebben ontzettend veel gezien maar het toch ook rustig aan gedaan en ik heb het gevoel gehad dat ze een goed beeld van Bali en ook Java hebben gekregen. Ik besef dat ik een rijk persoon ben dat mijn lieve ouders en zusje voor de kerstvakantie de hele wereld over zijn gereisd om mij hier te bezoeken!!

Liefs Naomi

Zo lekker gewoon.

Legian beach, Bali, Indonesie

Lieve Linda de Mol,

Al zittend op het strand van Bali met het zand tussen onze tenen, luisterend naar het geluid van de oceaan, vroegen we ons af wat er in het nieuwste nummer van de Linda zou staan. Nog voordat we klaar waren met speculeren kwam Fais, de wandelende strandverkoper voorbij: Hello miss, you want magazine? En warempel zagen we daar, tussen alle tijdschriften, de Linda van november 2010. Zielsgelukkig kochten we hem en daar lagen we op Legian beach, op 4 december, de Linda te lezen uit Nederland. Geheel in het thema van dit nummer: zo lekker gewoon! Bedankt Linda, het was weer een heerlijk nummer om te lezen en een fijne Nederlandse onderbreking op onze lange periode weg van huis!

Liefs

Seline, Ria, Carin, Niké en Naomi

Afgelopen week hadden we vakantie en dat hebben we heel letterlijk genomen. Het plan was eigenlijk om naar Lombok te gaan maar vanwege gedoe met malaria pillen die we hier niet konden krijgen is dat plan uitgesteld totdat we de juiste pillen uit Nederland binnen hebben. Plannen hadden we dus opeens niet meer en dat was eigenlijk heerlijk. Stond het weer ons aan dan gingen we naar het strand, was het een beetje bewolkt gingen we rondtoeren op de scooter, heerlijk! Op 5 december wilden we wel graag op het strand zijn. Op 5 december in je bikini op het strand liggen, dat hadden we allemaal nog niet meegemaakt. Het voelde ook wel een beetje vreemd. 's Avonds bij Seline op de kamer Sinterklaas gevierd met al het lekkers uit het pakket van haar moeder. Zelfs een cd met Sinterklaas liedjes was meegestuurd.

In het begin van de week zijn ook alle voorbereidingen gestart voor de feestdagen van de Hindoes, genaamd Galungan. Het feest duurt 10 dagen en overal langs de weg hangen bamboe versieringen en lopen mensen in traditionele kleding, offers weg te brengen. Het ziet er heel mooi uit als je met je scootertje door de straten heel rijdt, heel bijzonder. Niet alleen de voorbereidingen voor Galungan zijn in volle gang maar ook voor kerst is iedereen druk in weer. In de supermarkten loopt het personeel met kerstmutsen op (hoe houd je het uit met deze temperatuur??) en draaien ze kerstmuziek. Ons hotel is al in trots bezit van een heuse, echte neppe kerstboom. Ook wel een beetje vreemd hoor, als je daar langs loopt in je bikini en je handdoek in je hand op weg naar het zwembad.

De honden op Bali waren trouwens deze week in een lollige stemming. Normaal is daar niet zoveel grappigs aan het lopen we er altijd met een boog omheen maar deze week was het hilarisch. Op een gegeven moment begon het heel hard te regenen. Caroline en ik schuilden ieder onder een eigen parasol. Er liep een hond langs die het wel gezellig vond om bij Caroline te schuilen. Ik hoor haar nog zeggen, kom maar hondje anders wordt je zo nat! Hij had best wel een dikke vacht en toen hij onder de parasol stond begon hij zich flink uit te schudden. Zo vies, ze stonk meteen naar dat beest. Iiieeell! Een dag later was er een meisje dat voor alles en iedereen haar jurk uitdeed en zich uitgebreid insmeerde met zonnebrandcrème terwijl de zon al onder was. Beetje overdreven allemaal. Haar spullen liet ze op het strand liggen en met haar camera liep ze de zee in. Na 5 minuutjes liep er een hond voorbij die haar kleren blijkbaar heel aantrekkelijk vond, een plaspauze over haar spullen volgde. Tsja en wat gebeurt er al één hond ergens overheen plast. Precies, nog twee honden hebben over haar spullen geplast. Beetje zielig voor haar natuurlijk (hoewel ze helemaal niets door had) en de volgende keer zal ik ook echt mijn hospitality hart meer naar voren laten komen maar bij gebrek aan leuke tv programma's was dit een fijn alternatief.

Woensdag begon Galungan en 's avonds, tijdens het terug scooteren van een eettentje naar het hotel, vielen we midden in Balinese dans. Heel veel mensen in witte kleding, jongens en mannen met doeken om hun hoofd en masker dragende dansers. Er waren 4 mannen die muziek speelden en te midden van alle mensen werd de dans opgevoerd. Het voelde echt alsof we in het echte Bali terecht waren gekomen en we bleven met gepaste afstand kijken naar dit spektakel.

Vrijdag hebben we de verjaardag gevierd van Ellanoor met blueberry cheescake, een gezichtsmassage en pizza. Toen we terug kwamen hadden Carin en ik het warm het zetten we de airco op 26 graden. Al na 10 minuten kreeg ik het best wel fris, Carin had hetzelfde dus de airco werd op 28 gezet. Kunnen jullie het geloven, we hadden het gewoon fris bij een temperatuur van 26 graden! Op de scooter hadden we laatst een regenbui te pakken, nou kippenvel op mijn tenen zo ontzettend koud had ik het. Ik ben bij ieder stoplicht stil gaan staan achter de uitlaat van een auto, dan kregen we tenminste nog wat warmte (ohja en uitlaatgas....;$) Dat wordt, op weergebied, echt afzien als we over iets meer dan een maand weer in Nederland zijn. Hoewel, vandaag leek het qua weer wel even heel erg op Nederland. Op een gegeven moment werd het pikzwart buiten en begon het te donderen. Niet veel later brak de hemel open en naast regendruppels kwamen er ook hagelstenen naar beneden. In Nederland niet zo bijzonder maar in het warme Indonesië toch echt wel een heel raar gezicht. Ik heb nog nooit zo verbaast gereageerd denk ik op hagelstenen. Naast dat het pikzwart buiten werd, werd het ook pikzwart binnen want het stroom viel uit. Achja dan maar gezellig met zijn alle in de lobby zitten.

Waar school in Thailand echt heel Thais was is het hier meer op de Nederlandse manier geregeld. Dat levert frustraties op van hier tot Amsterdam (tsja Tokyo is nu echt te dichtbij hoor!) en na een PBL dag moeten alle verhalen van de twee verschillende groepen ook uitgebreid met elkaar gedeeld worden in de lobby. Na een uurtje is iedereen weer up-to-date en kunnen we allemaal weer verder. Haha moeten we in Nederland ook eens proberen.

Over 9 dagen is het kerst. Ik heb al kerstliedjes gedraaid op mijn Ipod opweg naar een schoolbezoek aan een spa in Ubud maar ik krijg toch echt niet hetzelfde gevoel als in Nederland. ‘White Christmas' van Bing Crosby matched toch echt niet met rijstvelden, een strak blauwe hemel, zweet koppies en een hoge temperatuur. Toch merk je aan alles hier dat het toeristische kerstseizoen bijna gaat beginnen. Alle prijzen van restaurants in de strandplaatsen zijn sinds vorige week met 25% gestegen en politie is opeens overal aanwezig om toeristen van hun scooters af te trekken. De politie is hier lachwekkend en haalt je voor de meest onbenullige dingen aan de kant (gelukkig zijn wij nog niet aangehouden). Meestal worden veel te hoge boetes uitgeschreven waarbij ze het extra geld gewoon in eigen zak steken. Gelukkig weten we al precies hoe de politie hier in elkaar zit. Mocht je ooit aangehouden worden op Bali op een scooter, hier volgen wat tips. Tip 1: vertel de beste man dat je geen geld mee hebt. Tip 2: Vraag naar zijn naam. Tip 3: Vraag om een ticket. Tip 4: Afdingen is zeer zeker aanbevolen op boetes. Mocht je na al deze stappen nog steeds tegen een boete aanhangen, de wat meer gewaagde Tip 5: wegrijden. Binnen onze groep zijn alle 5 de tips al uitgevoerd en altijd met succes. Terwijl ik dit opschrijf zie ik toch een ernstig cultuurverschil met Nederland.

Inmiddels zitten mijn vader, moeder en zusje op de vlucht naar Bali. Morgenochtend haal ik ze op van het vliegveld en vertrekken we voor een week naar het noorden van Bali en slapen we in een heel mooi huis. Na die week vliegen we naar Java voor 4 dagen, de laatste dagen zijn we weer op Bali. Ik heb mijn ouders nu bijna 4 maanden niet gezien en kan niet wachten totdat ik ze weer live en in dezelfde tijdszone kan spreken. Het zal voor hen erg wennen zijn denk ik, in Nederland had mijn zusje nog last van een potje Nutella dat in haar kamer was bevroren, als dat hier gebeurt, weet ik zeker dat je de krant haalt!

Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen en alvast een goede jaarwisseling!!! Dat 2011 maar weer een top jaar mag worden voor iedereen!!!

Liefs Naomi

Living the Conimex reclame

Selamat Soree ( goedenavond in Bahase Indonesia),

Daar gingen we dan, 9 scooters achter elkaar, op weg naar Tanah Lot. Het meest gefotografeerde object op Bali. Daar wilde ik wel een eigen gemaakte foto van hebben. De kok van Puri Saron ( het hotel waar we verblijven) had ons uitgenodigd om mee te gaan met hem. De scootertocht ging door smalle weggetjes en rijstvelden en was ontzettend mooi. De tempel zelf was prachtig, mijn camera vond ook de Indonesische mensen en kinderen die er omheen liepen erg interessant. Vlak voor de vloed kwam stak ik nog snel over naar de tempel die met vloed niet te bereiken is. Later lazen we op internet dat er gevaarlijke zee slangen tussen het strand en de tempel zwemmen. Aangeraden werd om gewoon op het strand te blijven. Oeps!

De week door hebben we veel voor school gedaan en een beetje rond getoerd met de scooter. Wat je onderweg allemaal tegen komt is verbazing- en lachwekkend. Scooters met dozen eieren achterop, complete gezinnen, gitaarspelende jongens, zelf een moeder die haar baby de borst gaf. Balinezen toeteren hier om aan te geven dat ze langs je rijden en je gaan inhalen. Je kunt je voorstellen dat het een hoop getoeter op de weg is! Dinsdag reden we naar Bali Galleria in de hoop kaartjes te bemachtigen voor Harry Potter 7. Tsja dat gaat hier natuurlijk op zijn Balinees. Reserveren is niet mogelijk en de film zat vol. De enige mogelijkheid is om rond 12 uur 's middags naar de bios te gaan en dan de kaartjes te kopen voor 's avonds. Ja hallo, dat is teveel gedoe hoor, we zijn wel op vakantie ehhhh we zitten wel op school! Dus wat doen we dan....dan halen we gewoon Harry Potter 7 illegaal bij één van de talloze dvd shops.

Even over het weer in Bali. Het is hier eigenlijk best wel heet, zo'n graadje of 38-40. Als de zon schijnt, schijnt hij fel. Soms hangen er wat wolken, heel soms valt er regen, zoals vorige week. Toen donderde het als een gek toen we klaar waren met school en het zag er heel dreigend uit. We besloten snel terug te scooteren naar het hotel maar onderweg kwamen de druppels al naar beneden. Alsof ze van boven flesjes water leeg lieten lopen, zo groot waren de druppels.

Afgelopen week had ik ook wel even genoeg van het buitenland. Ik ben inmiddels al bijna 3,5 maand weg en de hele tijd uit eten moeten en niet echt een eigen plek ging me irriteren. Ik wilde eigenlijk wel weer een keer zelf koken, op de bank hangen, met vrienden, familie en buren in dezelfde tijdszone praten, met mijn moeder naar Antwerpen en koekjes bakken met mijn buurmeisje. Maar ja dat zat er even niet in. Ik moet nog even wachten.

Met het aankomende lange, vrije weekend voor de boeg werden er plannen gemaakt om het noorden van Bali te verkennen. Weg uit de drukte van het zuiden. Vrijdagochtend vertrokken we met zijn vieren ( Seline, Carin, Niké en ik) met onze privé chauffeur naar Lovina. Omdat we een chauffeur hadden voor de hele dag besloten we onder te stoppen op verschillende plaatsen. De eerste stop was bij Pura Taman Ayun. De tempel is omringd met een gracht vol met lotus bloemen, erg mooi. Onze rit vervolgde naar het grootste Butterfly park van Azie. Daar zagen we super mooie en vooral ook hele grote vlinders. Sommige vlinders leven 2 maanden als rups, daarna zitten ze 4 maanden in een cocon en dan zijn ze 5 dagen vlinder, dan gaan ze dood. Best wel een beetje een zielig leven. Na heerlijk gegeten te hebben met een uitzicht over een grote vallei was het tijd om naar Pura Ulun Danu Bratan te gaan. De tempel ligt aan het Bratan meer en hij is gewijd aan de godin Dewi van het water, de meren en rivieren. Kenmerk is dat het er bijna altijd regent. Voor ons geen uitzondering helaas, het kwam met bakken uit de hemel. Het gaf de tempel iets heel mysterieus wat het erg mooi maakte. Om 5 uur werden we keurig afgezet bij onze bungalow aan het strand. Tijdens het avondeten op het strand kwamen we erachter dat we vandaag een verlate dierendag hadden gehad. Ossen, varkens, vlinders, slangen, hagedissen, wandelende takken, vliegen, katten, apen, vissen, honden, torren, mieren, gekko's, kippen, we hebben ze allemaal gezien op één dag.

De ouders van Niké waren al in het noorden van Bali geweest en hadden daar contact gemaakt met een visser die 's ochtends mensen meeneemt om dolfijnen te spotten. De man leeft in een gebouwtje aan de pier samen met zijn vrouw, kind en andere familie leden. Hij heeft bijna niets en durft niet zo goed toeristen aan te spreken omdat hij denkt dat zijn Engels niet goed genoeg is. De vader van Niké heeft meegeholpen om zijn boot te schilderen. Niké wilde graag bij dezelfde man een dolfijnentrip boeken dus gingen we 's avonds kijken of hij beschikbaar was. Hij vond het heel leuk dat we waren teruggekomen en wilde ons maar al te graag meenemen. 's Ochtends toen om 5 uur de wekker ging was het wel even schrikken maar toen we om 6 uur op de boot zaten en de zon op kwam was dat allemaal snel vergeten. Wat was dat ontzettend mooi zeg! Na een half uurtje werd de eerste dolfijn gespot en voeren alle toeristen bootjes er op af. Gelukkig hadden de andere een prijs betaald tot 08.00 dus toen werd het heerlijk rustig op zee. Er waren nog maar twee andere bootjes! De zee was helemaal vlak en de zon scheen lekker. Ik voelde me helemaal thuis met mijn voetjes in het water op een bootje. De dolfijnen lieten zich maar een klein beetje zien toen alle bootjes er waren maar toen die weggingen kwamen alle dolfijnen om ons heen zwemmen. Ze zwommen in groepen, sommige wel met 20 tegelijk. Ze kwamen onder onze boot langs en sprongen heel hoog uit het water. Ook baby dolfijnen kwamen naast onze boot zwemmen. Op een gegeven moment zette de man de motor uit. Wat een rust. Geen donkere kamer, geen verkoopmensen die iets van je willen, geen school en vooral ook geen airco. Alleen het geluid van ademende en zwemmende dolfijnen en het water dat tegen de boot aan klotst. Puur genieten! Om 09.30 kwamen we aan bij het huisje van de schipper, hij wilde ons graag zijn huis laten zien en van zijn vrouw kregen we een kopje thee. Mochten jullie ooit in Lovina zijn loop dan de pier helemaal af en stop bij bootje 57 genaamd Happiness!

We hadden al een scootertje geregeld en die stond klaar toen we een brunch achter de kiezen hadden. We gingen toeren naar een Boeddhistische tempel en een Hot Spring. Het was al hot buiten en de Hot Spring was niet echt verkoelend. Wel een bijzondere ervaring. 's Avonds hebben we gegeten bij een heel leuk tentje met een live band die na aanvraag Leaving on a Jetplane zong, erg mooi!

Na een ontbijtje op het strand vertrokken we rond 11 uur op de scooter naar een waterval. Waar die precies lag wisten we niet, aangeraden werd om met een gids te gaan maar wij hadden daar niet zo'n trek in, we zouden onderweg wel vragen waar we naartoe moesten. Tijdens het scooteren kwamen we terecht in het echte Indonesië zoals je het kent van de Conimex reclame. Overal rijstvelden, kleine huisjes, warungs (eetstalletjes), kinderen die hallo roepen naar je en over glimlachende mensen. En warempel kwamen we na een uurtje zomaar ineens bij een bordje dat de richting naar de waterval aangaf. Gids...ammehoela, we kunnen het echt wel zelf. De waterval was adembenemend. Ik ben niet zo snel onder de indruk van watervallen maar deze was echt heel mooi. Dwars door de rivier liepen we naar de onderkant van de waterval waar een continue douche aanwezig was. Toen we de pikzwarte wolken zagen besloten we om terug te gaan, gelukkig hebben we alle regen ontweken.

Bij de bungalow besloten we nog even te chillen bij zee. We kwamen er achter dat je in de zee kon blijven drijven, totaal ontspannen. Na een prachtige zonsondergang en heerlijk gegeten te hebben kwam ik tot de conclusie dat dit het mooiste stukje Bali is dat ik tot nu toe heb gezien.

Doordat we een goede prijs aangeboden kregen om terug te gaan naar Denpassar zaten we om 08.00 's ochtends al in het busje terug. Onderweg zagen we voorbereidingen voor crematies en begrafenissen, het was indrukwekkend om te zien. Na een bocht zagen we een kist met een wit doek erover heen die werd gedragen door 6 mannen. Daar achter liepen zeker 200 man die allemaal in de traditionele kledij waren gestoken. Ook zagen we allemaal schoolkindjes met bezems. Het bleek dat kinderen hier bezem dag hebben. Dan moeten ze hun eigen bezem van thuis meenemen en dan gaan ze met zijn allen het plein schoon vegen.

Met de temperatuur waarin we nu leven is het lastig voor te stellen dat er op dit moment sneeuw ligt in Nederland. Ik heb al wel mijn schaatsoefeningen gedaan in de kamer (met dank aan gladde schoenen en een gladde vloer) en we hebben een mooie zwarte piet op het strand gemaakt maar toch is het allemaal een beetje een ‘ver van mijn bed show'.

Allemaal een fijne Sinterklaas gewenst!

Liefs Naomi

PS: Al de weken dat we hier zitten zijn ze bezig met het bouwen van een KFC (fastfood keten) op de hoek van onze straat. Er gingen al weddenschappen wanneer hij open zou gaan maar we hebben ons allemaal in de Indonesische bouwvakkers vergist, echt het tempo waarmee ze zo'n gebouw uit de grond stampen is verbazingwekkend. Vandaag ging hij dus open en wat je dan ziet is echt heel grappig. Overal schreeuwen en rennen kinderen, door de deur van de KFC zie je gewoon het menu van McDonalds hangen ( deze zit namelijk aan de andere kant van de straat), mannen eten met handen rijst en vervolgens gaan ze verder met hun KFC kip, het volledige hotel personeel zat ook gewoon aan tafel (we vonden het ook al zo rustig in het hotel), de rust kwam ook doordat ook bijna onze hele groep in de KFC te vinden was. Ik heb KFC weer geprobeerd maar het was wederom (ook in Dubai niet) geen succes. Geef mij maar Nasi Goreng!

Van Baht naar Roepia

Daaag lieve lezers,

Ja hoor, het is gelukt! Al mijn 30,5 kilo aan bagage is de landgrens van Thailand over gekomen en ook weer mee naar binnen gegaan in Indonesië! Ook met dank aan Elyse die zo’n 3 kilo alvast voor me heeft meegenomen naar Nederland. Gezien ons vliegtuig om 06.15 vertrok gingen we met 20 studenten om 03.00 richting het vliegveld. De sfeer was raar, we moesten afscheid nemen van een groep waarmee we 10 weken lang een ontzettend mooie periode in Thailand hebben beleefd. Terwijl we voor de laatste keer door Bangkok by night reden kreeg ik toch wel een heel naar gevoel. Hoe lang zal het nog duren voordat ik deze geweldige stad weer zie? Op het vliegveld moest er afscheid genomen worden van Elyse en Elise, zij gingen weer terug naar Nederland. Ook tegen Ria, Margot, Seline en Esther werd gedag gezegd, zij hadden een vlucht na ons en ik wist dus dat ik hun 4 uur na mijn aankomst in Bali weer zou zien. Het had niet veel gescheeld of Carin en ik hadden ook op die vlucht gezeten. 15 min voor boarding time besloten Carin en ik om maar eens door de douane te gaan. Nou heb ik best wat vluchten gemaakt en ik had dus best kunnen weten dat dit een beetje laat was maar goed het was heel vroeg in de ochtend en nadenken is dan moeilijk. De rij voor de douane was eindeloos en Carin en ik zaten in dikke stress. Al rennend zijn we over het vliegveld gegaan om precies op tijd aan te komen bij het vliegtuig. We hadden onze zwaarste kleding aan ( lange broeken, sweaters, sokken en dichte schoenen) dus dat was lekker zweten toen we het vliegtuig ingingen. Maar goed, we zaten er!

Al op het moment dat de wielen van de grond af gingen en ik uitzicht had op Bangkok kreeg ik al heimwee naar Thailand. De vlucht was regelrecht dramatisch te noemen. Voor insiders, ik ben absoluut geen fan van vliegen maar ja, je moet iets overwinnen om ergens te komen. Maar als ze dan twee keer omroepen dat iedereen op zijn plaats moet gaan zitten en de gordels om moet doen vanwege hevige turbulentie kun je mij wegdragen! Gelukkig kwam daar na 4,5 uur eindelijk het juiste eiland in zicht. Aangekomen op Indonesische grond zagen we studenten uit Leeuwarden die stonden te wachten tot ze ons vliegtuig in konden. Zij hebben hier in Bali 10 weken les gehad en vertrekken nu voor 10 weken naar Bangkok. Ze stonden in hun ‘I love Bali’ shirt en ik kwam aan in mijn ‘I love Bangkok’ shirt haha erg grappig om elkaar zo even te zien. Na de douane kwamen we meteen in aanmerking met de toeristische kant van Bali. Mannetjes met blauwe shirts zouden ons wel even helpen met onze koffers. Ze reden onze koffers tot de geldwissel kantoren en vroegen daar om een tip. Ja mooi niet, mijn koffer heeft 4 wielen en ik heb 2 handen dus je blijft maar mooi van mijn koffer af, ik kan hem zelf wel rijden! Omdat er dus nog 4 studenten achter ons aan vlogen dachten we dat het handig was om op hun te wachten in de aankomst hal. Eh ja, die was er dus niet, we kwamen meteen buiten waar honderden ( althans zo voelde het) taxi chauffeurs ons stonden te roepen. Om op Bali goed te beginnen liepen we naar de pin automaat: Jeeee ik ben (eh was) miljonair!! Weliswaar in Indonesische Roepia maar toch, ik kan wel wennen aan dat gevoel! Snel hebben we een restaurantje op gezocht waar we de verse Roepia’s konden uitgeven en een Nasi Goreng konden bestellen. Heerlijk om een andere smaak en kruiden te proeven!! Nadat de andere 4 waren gearriveerd (zij waren helaas wel gezwicht voor de koffer mannetjes) werden al onze koffers letterlijk gepropt in de busjes. En daar reden we dan op Bali en ooohh wat was het druk op de weg!!! Niet normaal! Zoveel scooters heb ik nog nooit bij elkaar gezien.

Na een uurtje kwamen we aan bij ons onderkomen voor 10 weken. Eerlijk gezegd was het ontzettend schrikken toen we het busje uitstapten. Het hotel ligt aan een soort ringweg van Denpassar waar ontzettend veel verkeer voorbij komt. Dat was wel even anders als onze villa wijk in Bangkok. Aangekomen op onze (tijdelijke) kamer werd ons verlangen om terug te gaan naar Bangkok alleen maar sterker. De kamer stonk verschrikkelijk, was ontzettend donker en de schimmel was overal te zien op de muur. Als je op het bed ging zitten werd je broek gewoon nat van het vocht dat in je bed zat. Helemaal geen fijn begin! Hoe we het er een nacht hebben uitgehouden weet ik niet meer, misschien ook omdat we helemaal kapot waren van alle nieuwe indrukkenen. ’s Ochtends bij het ontbijt werd duidelijk dat we die dag nog over zouden geplaatst worden naar een andere kamer. Na een strakke ‘kamer-jat-actie’ van Carin en mij, waarbij we het personeel gevraagd hebben wat namen en kamer nummers te verwisselen, (beetje egoïstisch maar je moet wat in tijden van crisis, we hebben nu maar één ‘vriendin’ in de groep minder dus….) kregen we een kamer die nog steeds donker is maar in ieder geval niet naar schimmel rook. Bij het hotel zit een zwembad en een lobby. Vooral de lobby is erg fijn want daar staan echte banken (heerlijk na al die plastic stoeltje in Thailand). Gezien we in een hotelkamer zitten die gebouwd is om er te slapen en niet om er uren achter elkaar overdag door te brengen hebben we al vele gezellige uurtjes in de lobby meegemaakt.

De volgende dag hebben we een beetje de omgeving bekeken en ook bekeken wat er zoal te koop is. We zitten echt een beetje aan een buiten rand van Denpassar met een McDonalds aan het einde van de straat. Gelukkig zitten er ook wel wat normale eettentjes in de buurt. We hebben een Indonesische simkaart aangeschaft, de Thaise nummers konden vervangen worden….We zijn met de shuttle dienst van het hotel naar Kuta gegaan. Kuta is de badplaats van Bali en ontzettend toeristisch. Overal proberen mensen je de winkels in te trekken en roepen mannen ‘transport?’. ’s Middags hebben we onze eerste saté in Indonesië gegeten. Heerlijk! Op het strand had ik binnen 10 stappen een stukje scherp koraal in mijn voet zitten. Binnen de kortste keren stonden er 4 Balinezen om me heen om het te verwijderen. Miss, miss what happend?? Het hele deel van het strand heeft geweten wat we zijn aangekomen op Bali. Na nog even op het strand gelegen en geslapen te hebben zagen we donkere wolken aankomen. Wij als ervaren Aziaten wisten wat dat ging betekenen dus zaten we precies op tijd aan een tafeltje in de McDonalds aan onze Sprite voordat het keihard begon te regen en de toeristen op dat idee kwamen.

Maandag was het tijd om naar school te gaan. We worden met busjes gehaald en gebracht naar school. Waar ik in Thailand de eerste dagen een plattegrond van het complex nodig had was het hier vrij overzichtgelijk. Er is één gebouw, dat er nieuw uitziet, waarin wij les hebben. We kregen een keurig tasje met twee polo’s voor onze spa bezoeken en massage les. Binnen in het lokaal kwam ik tot de ontdekking dat zowel de General Manager als onze docent van Nederlandse afkomst zijn en hier nog niet zo lang wonen. Dat was wel even jammer. Na het zinnetje, ‘het liefst alleen bellen tijdens kantoor uren en als het echt noodzakelijk is’ had ik hem al helemaal zitten, dat gaf een heel ander gevoel dan toen we in Thailand aankwamen. Ik had gehoopt op een Balinese docent zodat we ook veel van de cultuur meekregen. Na een telefoontje van Natasya ‘s avonds kwam ik erachter dat ik in de korte periode die ik op Bali ben al twee records heb gebroken. Natasya studeerde aan de Hotelschool in Leeuwarden en volgde ook het moduul Spa Management in Thailand. Ze verblijft nu bij haar familie op Java en begin volgende maand komt ze stage lopen op Bali. Ze belde me op om te vertellen dat we met school in de Bali Post stonden (record 1: ik heb nog nooit zo snel in een nieuw land de krant gehaald!). De nieuwe groep Stenden studenten werd geïntroduceerd aan de eilandbewoners. Ik kon Natasya meteen mijn tweede record vertellen, die ochtend (09.00 op precies te zijn) had ik ontbeten met rijst! Mijn record in Thailand stond op 10.30, in Indonesië heb ik de tijd dus iets scherper neergezet.

Woensdag hebben we Esther’s verjaardag gevierd. We zijn uit eten gegaan ( wat we eigenlijk al 3,5 maand doen…) en ’s avonds hadden we taart bij het zwembad. Esther mocht de kaarsje uitblazen en het bijzondere was dat twee kaarsjes voor geen mogelijkheid uit gingen. Esther heeft een oudere zus en een tweeling zus. Ook haar oudere zus is op dezelfde dag jarig als zij. Esther’s moeder heeft dus drie dochters die allemaal op dezelfde dag jarig zijn haha. Esther deelt haar verjaardag dus altijd met haar zussen en dit was de eerste keer dat ze ‘alleen’ was. Met de twee kaarsen die aan bleven waren haar zussen er toch een beetje bij.

Halverwege de week kregen we ook het bericht dat school niet doorging. De stroom was uitgevallen op school en de airco kon dus niet aan. Haha die variant hadden we nog niet gehad. We besloten aan het einde van de week om naar Sanur te gaan. Vanaf mijn strandbedje zag ik, naar mijn weten, de eerste real-life vulkaan in mijn leven! Vrijdagavond zijn we met een hele groep een drankje wezen drinken in Kuta. Gezien onze groep nu bestaat uit 20 mensen doen we veel meer activiteiten met zijn allen. Zondag zijn Carin en ik nog even naar Kuta gegaan. De golven waren die dag ontzettend mooi en groot. Zo heb ik ze alleen nog maar in films gezien. We hebben inmiddels al veel woorden geleerd in het Indonesisch, we kunnen al een heel gesprekje voeren maar tidak terima kasih ( Nee, bedankt!) is vooral heel erg handig als je in Kuta loopt.

Ik heb de afgelopen week veel moeite gehad met het wennen aan een nieuw land en nieuwe cultuur. Ik had verwacht dat de overgang van het ene naar het andere Aziatische land niet zo groot zou zijn maar daar kom ik zeker op terug. Het deel waar wij op Bali zitten is heel erg druk en toeristisch. Als je drie maanden ergens studeert en woont ben je eigenlijk geen toerist. Het is dan ook niet leuk om overal waar je loopt aangesproken te worden en winkels binnengetrokken te worden. Ik hoop dat het went, één ding weet ik zeker, ik heb duidelijk een nieuwe cultuurshock beleefd! Om deze cultuurshock te overwinnen hebben we afgesproken dat we alleen de eerste week nog dingen mochten vergelijken met Thailand, volgende week is dat niet meer toegestaan.

De tweede week in Bali moest er iets meer aan school gedaan worden. Je merkt duidelijk dat er een Nederlandse hand door deze minor is gegaan. Waar we in Thailand seminar sessies hadden hebben we hier weer PBL. Bij PBL moeten we een probleem analyseren, zelf leervragen bedenken en die de volgende les met elkaar bespreken. Woensdag kregen we een spa treatment van school aangeboden. We begonnen met een olie massage van een uur, daarna een scub en daarna een packing. Bij dat laatste word je helemaal ingesmeerd met een soort klei dat na een poosje heel hard wordt. Het was een leuke ervaring, helaas was de geur van de packing minder. Evert gaf de beste omschrijving: alsof je een kwartier in een greppel in het bos hebt gelegen tijdens de herfst. We roken allemaal nog een keer aan onze armen en kwamen tot de conclusie dat het niet beter omschreven had kunnen worden. Woensdag was ook de dag dat onze Vespa met Balinese twist arriveerde. Gezien Carin en ik het vervelend vonden om afhankelijk te zijn van de shuttle tijden en we het jammer vonden dat we niet over konden stoppen hebben we besloten om een scooter te huren. Op het eerste gezicht lijkt scooter rijden hier heel eng maar als je eenmaal in de ‘flow’ zit is het goed te doen. Balinezen vervoeren alles op hun scooter. Wij konden natuurlijk niet achter blijven dus reden Seline en ik afgelopen donderdag samen met onze 8 take-away pizza’s op de weg. Prima te doen! Gister zijn we naar Kuta gereden met de scooter. Een ritje dat normaal binnen 20-30 minuten goed te doen is maar wij moesten nog erg wennen aan de nieuwe wegwijs borden dus wij deden er 60 minuten over.

Inmiddels hebben we vernomen dat Sinterklaas veilig is gearriveerd in Nederland en kreeg ik een mailtje van Esprit binnen met de nieuwe collectie winterjassen. Blijft vreemd om te lezen in een land waar de temperatuur gemakkelijk iedere dag de 35 graden haalt!

Liefs Naomi

Kippenvel op Phi Phi

Dag lieve lezers!!! 

Nou ik heb hem binnen hoor. Als ik terug kom in Nederland ligt er een Thai massage certificaat op me te wachten!! Dinsdag moesten we ons moduul opdracht inleveren en woensdag was de presentatie daar over. Na een ‘fasten your seatbelts, we are ready for take off', introduceerden we ons airplane spa concept. De rest van de dag was best een beetje saai want van 09.30 tot 15.30 naar presentaties kijken en luisteren is niet echt leuk. De jury voor onze presentaties bestond uit onze docenten voor coaching class, seminar class, workshop en lecture class, haha miss Beer dus. Alle lessen worden eigenlijk gegeven door dezelfde docente. We hebben in al die weken hier al ontzettend veel van haar geleerd en een goede band met haar opgebouwd. Als afscheid hebben we haar de dvd van Alles is Liefde gegeven. Kan ze wat beelden en cultuur van Nederland bekijken voordat ze in mei naar Nederland komt.

Donderdag hadden we onze Thaise massage examen. Helaas kon mijn massage buddy Carin niet op mij oefenen want ik had nog steeds heel er last van mijn rug na de val van de trap. Gelukkig kon ik wel de rug massage aan Carin geven. Gezien ik steeds misselijk werd nadat ik wat gegeten had kreeg ik een medische check-up van een mede-examinator. Jeetje, toen wist ik hoe een echte Thaise rug massage moest voelen, oh wat deed dat zeer zeg! Gelukkig was ik de volgende dag wel van mijn misselijkheid af! Voordat de Thaise massage begon had ik mijn boekje terug gekregen van Beer. Ik heb een reisboekje gemaakt met mijn reisverhalen en knipsels en plaksels erin en ik had haar gevraagd er iets in te schrijven. Het is een ontzettend lief en mooi stuk geworden en zeker een mooie aanvulling op mijn dagboek. Ze had ook opgeschreven dat ze in het begin dacht dat ik een Japanse studente was. Dat had ze me al een keer verteld want schijnbaar heb ik dus een naam die in Japan heel veel voorkomt. Een andere Thaise student vroeg ook al of ik grootouders had die uit Japan kwamen. Eh niet dat ik weet... Wanneer wij tijdens tours in Chiang Mai onze naam moesten zeggen was ook standaard de reactie oohh je hebt een Japanse naam! Na vrijdag de progress test ( een test om te kijken hoeveel vooruitgang je hebt gemaakt, 1 per jaar moet ik halen, en gelukkig heb ik nog twee kansen in Nederland over) gemaakt te hebben was het tijd om afscheid te nemen van Beer en Rangsit University. We hebben echt een ontzettend mooie tijd gehad hier. De lessen waren leerzaam en vooral erg gezellig ;-)

Vlak voordat we vrijdagavond de taxi pakten naar BKK (Bangkok airport) bereikten ons nog het heugelijk nieuws dat Sharley, de hond van Patricia Paay weer gevonden was! En dat terwijl ze de hondenmand al bijna had weggegooid! In Chiang Mai hadden we het slechte nieuws al gehoord dat hij weg was gelopen maar gelukkig konden we nu zonder zorgen onze vlucht naar het altijd (tsja hier kom ik later op terug) zonnige Phuket pakken. Na ontzettend snel de koffers terug te hebben gekregen moest er een taxi geregeld worden. We hadden al begrepen van vorige groepen die in Phuket waren geweest dat het echt een gedoe werd dus ik had me al wel op wat voorbereid maar de combinatie van moeheid, afscheid nemen (ook van mensen van Sita Villa die al naar huis gingen) en de pijn in mijn rug maakten het er niet beter op. Zoveel aanbieders die je proberen de taxi in te trekken zijn dan een beetje teveel maar uiteindelijk zijn we bij het hotel aangekomen. Na wat prijsgedoe zijn we snel neergeploft op ons bed.

We begonnen de volgende dag met het boeken van boottickets naar Koh Phi Phi en het verkennen van Phuket's Patong Beach. Phuket stad vind ik helemaal niets, ontzettend lelijk en vies maar Patong Beach was erg mooi en bovenal, de zon scheen! 's Middags hebben we de boot gepakt naar Koh Phi Phi. Daar aangekomen gingen we op zoek naar een accommodatie. Een mooi, rustig strand leek ons wel fijn. Haha daar aangekomen bleek dit strand wel heel erg afgelegen te liggen om over de accommodatie nog maar te zwijgen. Met zijn achten besloten we terug te gaan naar de bewoonde wereld. Laat de wind op dat moment nou net gedacht hebben, goh laat ik eens wat harder (eh veel harder) gaan waaien. Binnen één minuut was ik kletsnat (ook omdat ik voorop zat met Ria en Margot en we al de golven vingen, graag gedaan hoor meiden, ik heb het voor jullie over.....) De schipper vond het allemaal wel grappig en vertelde tussendoor nog even dat deze golven twee meter hoog waren....dus...daar vaar je dan in een longtail bootje. Gelukkig was de bewoonde wereld snel in zicht! Daar aangekomen hebben we een betere accommodatie gevonden en zijn we snel wat gaan eten. De vorige avond had ik al vrienden gemaakt met de eigenaresse van een touroperator. Na een gezellig gesprekje en veel lachen ging de prijs die avond voor de nieuwe accommodatie flink naar beneden. Omdat we er nog even over wilden nadenken besloten we 's ochtends terug te komen. My friend, my friend hoorde ik vanuit de verte al. De vrouw was helemaal blij dat we terug waren en uiteindelijk gaf ons een nog beter aanbod. We hebben omgerekend 120 euro korting gehad. Dat is natuurlijk super veel!! De ochtend begonnen we dus met het plan om van accommodatie te wisselen en daarna de hele dag op het strand te liggen. Leuk idee ware het niet dat het helemaal betrok en het begon te regenen toen we bij de andere accommodatie aankwamen. Tsja daar zit je dan op een super mooi eiland in je hotelkamer een beetje films te kijken. We hadden gelukkig een mooie, goede kamer maar ons beeld bij deze strand vakantie was van te voren heel anders. Koh Phi Phi is gemaakt om op het strand te liggen. Alle kleding en spullen die ze in de winkeltjes verkopen zijn er op aangepast en op de postkaarten ziet het er ook heel mooi uit. Maar als het regent is er dus niets te doen....'s Avonds zijn we nog wel naar een vuurshow competitie geweest op het strand. Dag 2 was helaas niet beter. Vanwege de tsunami op Sumatra en een tornado rond het zuiden van Thailand zaten wij mooi met natte voeten! Bah! 's Avonds gehoopt dat we onze laatste dag wel zon zouden hebben. Dan zouden we gaan bakken op het strand onder het mom van ‘beter verbrand dan verkouden'. Maar helaas...ook dag 3 begon met regen. Inmiddels hadden we alle winkels al gezien en waren we bij de meeste restaurants al binnen geweest. Het grappig van zo'n klein eiland is dat je bijna al de toeristen in dezelfde kleding ziet, dat wat op het eiland te verkrijgen is. Alleen nu overheerste de poncho's wel heel erg. Gelukkig klaarde het tijdens bij het ontbijt iets op en besloten Elyse, Niké, Margot en ik naar het viewpoint te lopen. Na een klim was het uitzicht echt top! Het was inmiddels droog en we keken uit op de baaien van Phi Phi. Waar ik de eerste dagen soms kippenvel had van de kou kreeg ik op het viewpoint kippenvel van de foto's die genomen waren voor en na de tsunami van 26 december 2004. Wat moet dat een ongelofelijke ellende zijn geweest. Koh Phi Phi heeft onder andere twee baaien met in het tussenstuk het dorpje met winkels. Eén foto toonde de twee baaien waarbij de zee van de ‘golf kant' helemaal terug getrokken was en het midden stuk van het eiland aan de andere kant in de baai lag. Alles is verwoest, ongelofelijk! Je merkt dat ze op het eiland hard bezig zijn alle hotels weer op te bouwen maar overal is de schade nog duidelijk zichtbaar. Tijdens een wandeling zagen Elyse en ik plaatsen waar huizen hebben gestaan maar waar nu alleen nog fundering van over was. Overal in het dorp staan bordjes met tsunami vlucht routes en er is een tsunami huis gebouwd door, aan de bouwstijl te zien, waarschijnlijk Europeanen.

Na een telefoontje met mijn moeder was het tijd om op één slipper ( ja voor mijn slippers was het een barre heen tocht en helaas heeft eentje het niet overleefd) naar beneden te lopen. Op Koh Phi Phi hebben ze naast Thais eten ontzettend veel westers eten, ook brood enzo. Daar raak je soms een beetje van in de war vandaar dat ik tegen Elyse zei dat ik wel zin had in een broodje rijst....een bordje rijst leek ons beter en gelukkig begon ook eindelijk de zon het te winnen van de wolken! Haha de mensen om ons heen hebben het geweten en tot in Phuket moeten ze ons: Ahhhh zooonnnnnn!!! hebben horen roepen. We hebben nog een heerlijke middag in het zonnetje bij het zwembad gehad. 's Avonds nog een drankje gedaan in een Irish pub en daarna heerlijk geslapen. De volgende ochtend was het tijd om terug te varen naar Phuket. Ik heb nog een heerlijk uurtje in de zon gelegen met Carin voorop het dek. Op Phuket was Patong Beach weer een groot succes. Heerlijk even met het gezicht in de zon!!! Met mijn handdoek in mijn hand en het zand tussen mijn tenen liep ik door de douane van Phuket airport op naar ons ‘hometown' Bangkok! Daar zal de inpakstress beginnen. In de afgelopen 10 weken heb ik heel veel verzameld en ik hoop dat het allemaal in de koffer past. Ik heb hier in Thailand ontzettend veel geleerd. Over de Thaise cultuur, de mensen, het eten maar ook over het dagelijkse leven, omgaan met zoveel mensen in een appartementen complex en mezelf. We hebben ongeveer alle vervoersmiddelen hier uitgeprobeerd, fiets, scooter, open bus, trein, taxi, boot, vliegtuig, tuktuk, skytrain, golf car en longtail boot. Waar Carin en ik in het begin ons afvroegen waar we terecht waren gekomen en we het ontzettend naar Burgers Zoo vonden ruiken zijn we hier nu al helemaal gewend en kijken we zelfs al niet meer op van de Pringles smakenzoals lobster spicy, seaweed grilled shrimp, blueberry hazelnut en cheesy cheese. Het was een top tijd hier in Thailand, we hebben alles gezien van het lijstje dat we in week één gemaakt hebben. Nu is het tijd voor het volgende avontuur in een volgend land! Op naar Indonesië, op naar Bali!!!

Liefs Naomi

PS. Bericht van het schoolzwembad: Nu waren wij op vakantie. We hebben een poging gewaagd op Phi Phi maar het water was heeeel koud. De zee was fijner!

PS extra: veel gehoorde uitspraken in Thailand

- Hoor je me??? ( de eerste zin als er een skype verbinding wordt gelegd met Nederland)

- Doe je naast vakantie vieren ook nog iets voor school in Thailand?

- Ik heb zo raar gedroomd ( Elyse kan echt een boek schrijven over haar dromen)

- Zeg hoeveel baht heb jij om te wisselen, ik heb 40 dus als je mij dan 10 terug geeft en jij 60 betaald....( wij zijn specialist in gezamenlijke rekeningen betalen geworden!)

- We want to go to Langsit University ( de ‘R' uitspreken in voor Thaise mensen heel lastig het wordt vaak een ‘L'. Gezien onze school Rangsit University heet maar we er na twee weken achter kwamen dat, dat geen zin heeft om te zeggen vragen we de taxi chauffeur gewoon of hij naar Langsit wilt)

- Jee het is donderdag!!! Donderdag verkopen ze blueberry cheese cake op het marktje bij school. Hij kan niet tippen aan de mon chou taart van mijn tante maar deze is ook heel erg fijn!!!

- No have (Thais Engels is heel erg lachwekkend)

- Schakelen!!! (Thaise chauffeurs begrijpen soms echt niet waarvoor versnellingen zijn bedacht)

- Zullen we delen? (één van de redenen waarom ik zoveel verschillende gerechten heb geprobeerd is omdat Elyse en ik vaak maaltijden delen. Dan zien we twee dingen die ons lekker lijken en dan ruilen we halverwege ons bord)

- Mai Pet (niet scherp in het Thais, erg belangrijk voor de Thaise keuken)

- Gaan we gep tangen?? (Gep Tang betekend, mag ik de rekening?)

PS extra 2:

Wat ik niet ga missen van Thailand:

- Alle etensgeuren en dan vooral 's ochtends vroeg

- Honden

- Gaten in de wegen

- Chaos overal en nergens, vooral vanwege de electriciteitsdraden die overal hangen

- Het gebrek aan vuilnisbakken

Wat ik wel ga missen:

- Yellow Spoon en onze rijstmoeder en haar beltoon

- De hartelijkheid van de Thaise mensen

- 's Avonds door Bangkok rijden op de highway

- Shopping centre MBK

- Miss Beer

- De piep als je de supermarkt 7/11 binnenkomt

- Aroma massage les

- Goedkoop eten

- Massages

- Mijn buddy in oa. eten, shoppen en fotograferen, Elyse!

Newsflash

Van onze verslaggeefster E. Madlener uit Pathumtani 27-10-2010

SITA VILLA - Na de ruim 8 weken van integratie kwamen de dames N. Brandsema en E. Madlener erachter dat zij een zeer belangrijk en essentieel punt hebben gemist. Namelijk de taal. ‘ Hallo' en ‘Dank je wel' kwamen wel voor in de woordenlijst alleen verder dan dat kwamen de dames niet.
Na een diepzinnig gesprek met een taxi chauffeur kwamen zij erachter dat Kwai niet rechtsaf betekend, maar waterbuffel. Ah, vandaar al die vrolijke, lachende taxi chauffeurs! Na wat research hebben de dames het goede woord voor rechts gevonden, namelijk Kwa. Verder zullen zij zich de komende dagen meer verdiepen in de taal en dit zeker nemen als een puntje van kritiek voor hun volgende integratie.

Volgende pagina »