Dag lieve lezers

Daar ben ik weer!! Dit keer ook in het bezit van het certificaat voor minor 2! De laatste weken hebben we nog even hard geknald om alles op tijd af te krijgen voor school maar het resultaat is er.

Na de kerstvakantie hebben we een lijstje gemaakt met dingen die we graag nog wilden doen. Heel lang was het lijstje niet want we hebben al zo ontzettend veel gezien en eerlijk gezegd ben ik er ook wel een beetje klaar mee. Als ik nu nog heel veel ga reizen ben ik bang dat ik het mooie er niet meer van zie en dat ik het niet meer kan opslaan. Daarentegen: aan stranden bezoeken zit natuurlijk nooit een limiet. Dus na een tip van Natasya vertrokken we naar Padang Padang Beach in het zuiden van Bali. Zeker één van de mooiste stranden die ik op Bali heb gezien. De golven waren alleen soms onverwacht hoog en sterk. Vooral het woord onverwacht moet hier gelezen worden want door een fijne ‘onverwachte' golf lag ik opeens als een aangespoelde vis op het strand, helaas was mijn bikini niet in zijn geheel met me mee gespoeld....Later besloten we dat het tijd werd om weer naar huis te scooteren en kregen we nog een flinke tik van de warmte. Nou zou je denken dat we er toch wel aardig aan gewend zijn maar zelfs voor ons was het deze dag echt te warm. Het was niet verantwoord dat ik nog ging scooteren dus reed Esther op mijn scooter terug en ging ik bij Seline achterop. Als je zelf niet achter het stuur zit zie je veel meer, ik had een prachtig zicht dit maal vanaf de andere kant, op Jimbaran, Kuta en Denpasar.

De volgende dag vertrokken we naar de markt van Denpasar. Weer een heuse belevenis waarbij de woorden druk, chaotisch en stank de markt toch wel het beste omschrijven. De tocht vervolgde naar Sanur omdat ik daar heel graag nog een kleine versie van een vissersboot wilde kopen. Op weg er naartoe was het blijkbaar ook tijd voor onze eerste directe ontmoeting met de politie op Bali. Seline had per ongeluk voorgesorteerd aan de andere kant van de weg en de politie zag daar een kans om geld te innen van blanke mensen. Eerst moesten we alle twee een boete betalen maar na duidelijk oogcontact en een snelle woordwisseling hadden de twee mannen door dat ze bij mij niet moesten aankloppen voor geld. Seline kon haar boete terug brengen van 100.000 naar 20.000 en we concludeerden er maar uit dat we nu tenminste ons internationale rijbewijs niet voor niets hadden gekocht. Naast het fijne gesprek met de politie zagen we ook voor het eerst een fietspad op Bali, dat moest natuurlijk vastgelegd worden! We hadden voor het weer volgens mij geen betere dag uit kunnen kiezen om naar Sanur te gaan, het was prachtig! Mooie heldere zee, strak blauwe lucht, heerlijk!! Halverwege de week kwamen er ook drie dingen voorbij die zeker niet op mijn lijstje stonden. Ten eerste kreeg ik last van een griep, hoge koorts, nare hoest en veel spierpijn. Naast griep vond een kakkerlak het ook nog even grappig om ons de stuipen op het lijf te jagen. Gatsie zeg, dat grote, vieze beest zat dus in ons gangetje en we konden geen kant op. Gelukkig werd ons gegil al snel gehoord en is hij vakkundig verwijderd. Ik moet wel zeggen dat ieder ritseltje en dingetje op je huid wel heel erg schrikken is daarna. Ten derde begon ik heel erg te vervellen. Doe je 5 maanden je best om er in Nederland zo meteen lekker bruin uit te zien begint je huid 5 dagen voor vertrek compleet te vervellen, echt niet leuk. Scub was dan ook het meest gebruikte woord van de week en mensen uit de groep kwamen met tips om zo snel mogelijk weer op het bruine niveau uit te komen. Waar je, je allemaal wel niet zorgen om kan maken;-)

Afgelopen donderdag was er een BBQ in ons hotel georganiseerd door school waarbij we ook te horen kregen of we de minor hadden gehaald. Toen werd wel pijnlijk duidelijk dat de reis bijna was afgelopen, de dag later zouden al veel mensen naar huis vertrekken. Seline, Esther, Niké, Carin en ik vertrokken ook. Niet naar huis maar op weg naar ons laatste item op ons lijstje (later bleek dat dit niet mijn laatste item op mijn lijstje was!): de Gili's!!! Al toen ik informatie aan het opzoeken was over Bali, ongeveer 1,5 jaar geleden, zei ik al dat het super zou zijn om mijn verjaardag te vieren op zo'n mooi tropisch eiland als de Gili eilanden. Na een super enge boottocht (vanwege hele hoge golven die voort kwamen uit de storm die al een paar dagen over Bali trok) over de oceaan kwamen we eerst aan op Lombok. Na een paar minuten ging de boot door en zag ik vanaf het dek de drie eilanden van de Gili liggen. Heel vreemd dat je het dan zo maar opeens in werkelijkheid ziet! Wij meerden aan op Gili Trawangan, het grootste eiland van de drie. Het water was ontzettend helder en de stranden waren heel mooi wit. Microsoft had er zeker weten een foto voor een bureaubladachtergrond voor computers van geschoten. Na de spullen op onze kamer te hebben gezet en voor een mooie prijs een fiets geregeld te hebben was het tijd om het eiland te verkennen. Binnen 30 minuten kan je het eiland rond maar wij stonden ongeveer bij ieder strand stil om te genieten van al het moois. Werkelijk waar, zulke mooie stranden heb ik nog nooit gezien. En het heerlijke was dat er geen verkopers op de stranden liepen, sterker nog we waren er maar met zijn vijven. Er lag ook heel veel koraal op het strand en we hebben (ehh een beetje illegaal...) hele mooie, kleine schelpjes meegenomen.

De volgende dag was het dan zo ver, mijn droom kwam uit. Mijn verjaardag vieren in het buitenland op een eiland met ontzettend mooie stranden. Ik heb nog nooit mijn verjaardag gevierd in een korte broek en een hemdje, ik heb het nog nooit zo warm gehad en ik heb al helemaal nooit de ijscoman voorbij zien komen op mijn verjaardag. Een totaal andere verjaardag aan de andere kant van de wereld. We begonnen de dag op het mooiste strand ter wereld, het water daar was zo helder dat je mijn schaduw kon zien op de bodem van de zee. Aan mijn fietsmand zaten allemaal ballonnen en vaak werd er door andere toeristen maar ook locals Happy Birthday geroepen. Spontaan begonnen mensen te zingen en kinderen vonden vooral de ballonnen heel interessant. 's Middags vertrokken we naar een ander prachtig strand, vanuit daar hadden we zicht op de andere twee Gili eiland, Meno en Air. Aan het eind van de middag werd ik aan tafel gezet en toen ik om mocht kijken zag ik een super mooie taart met kaarsjes en begon iedereen te zingen. Super knap hoe Seline, Esther, Niké en Carin het voor elkaar krijgen om op zo'n klein eiland een taart te regelen met Happy Birthday, de datum en mijn naam erop. En lekker was hij! Nadat ik een cd met Balinese spa muziek, een super gave muismat en een kaart met cryptische omschrijving had gekregen was het tijd voor een Nieuwjaarsduik in het zwembad en een douche (met koud zeewater, iets anders komt hier niet uit de kraan). 's Avonds werd er gevraagd waar ik wilde eten, ik had niet veel trek dus de criteria werd gezet op leuke muziek. We kwamen uit bij een super leuk tentje, waar ik toch ook wel heerlijk heb gegeten, met super muziek. Ik had voor de meiden een klein en vooral licht flesje (haha iedereen zat met koffer kilo stress) massage olie gekocht met een kaartje eraan. Het was onze laatste avond met zijn vijven en ik dacht ook dat ik de laatste speech zou hebben. Tsja dat dacht ik, want na mijn bedankwoord voor de super leuke tijd en de geweldige verjaardag werd me verteld dat mijn verjaardag nog niet helemaal over was. Wat eigenlijk al vanaf het begin van mijn reis op mijn lijstje had gestaan maar wat ik al had opgegeven was het oplaten van een wensballon. Hoe ze het hebben geregeld en mee gekregen hebben naar het eiland zonder dat ik het gemerkt heb weet ik niet maar ik kreeg dus echt een wensballon voor mijn verjaardag. Wat een ongelofelijk super cadeau!!!!! Het restaurant kreeg door dat ik jarig was en regelde nog een heerlijke chocolade taart (althans volgens de rest want ik hou daar niet zo van) met een bolletjes ijs (daar hou ik dan weer wel van). Ook hier was mijn naam met chocola op het bord geschreven. Ik kreeg zowel een Engelse als een Indonesische versie van het verjaardagslied. Toen was het zo ver, we liepen naar een afgelegen stukje strand en na een kort overleg en nadat Seline, Esther, Niké en Carin een wens voor mij in de ballon hadden gesproken stak Seline de ballon aan. De ballon was heel erg groot en vulde zich snel met de warme lucht van het vuur. Toen de ballon helemaal bol stond lieten Esther en ik hem los en vloog hij zo de baai uit. We hadden veel geluk met het weer, het regende niet en er was nauwelijks wind. Ik was op het strand gaan liggen en zag dat de ballon heel erg hoog de lucht in ging en dat hij helemaal oranje werd. We zeiden al dat de mensen op Lombok wel gedacht moeten hebben dat er een ufo ofzo in de lucht hing. Ik realiseerde me toen dat dit echt de meest mooie afsluiting was van onze grote reis en mijn verjaardag. Later hoorden we dat veel mensen in het restaurant en de baai ook onze ballon hadden gezien en er ook van genoten hadden. Lieve Seline, Esther, Niké en Carin, woorden schieten te kort om jullie te bedanken voor de onvergetelijke mooie verjaardag die jullie me hebben gegeven, het was een top dag!

De volgende ochtend was er de harde realiteit. Carin en ik moesten afscheid nemen van Seline, Esther en Niké. Zij vliegen later terug dan wij en hadden nog tijd om een paar dagen op Lombok te verblijven. Ik heb in al die tijd zoveel mooie dingen met ze meegemaakt en een mooie band opgebouwd en afscheid nemen was dan ook echt niet leuk! Later die ochtend vertrokken Carin en ik ook vanaf de Gili naar Bali. Op Bali kwamen we meteen weer in de drukte (die we echt niet gemist hadden op de Gili) en werden we in een busje met 4 Zweedse meiden gestopt. Ze hadden ons wel verteld dat ze studeerden op Bali en Carin en ik keken elkaar ook heel raar aan toen één van de meiden aan de chauffeur probeerde te vragen wat voor weer het de komende dagen zou worden. Tsja dat weten locals gewoon niet, je moet echt niet naar het weerbericht vragen want ze zien per dag wel hoe het gaat. Toen ze ook de weg niet wisten in Depasar en een populair Indonesische liedje niet herkenden vroegen we ze toch maar hoe lang ze hier al waren: 2 weken. Ooohh vandaar! Carin en ik realiseerden ons meteen hoeveel dingen we geleerd hebben in zo'n relatief korte tijd. Dat staat hun allemaal nog te wachten. De volgende dag was het tijd om de laatste dingen in te pakken en voor de laatste keer mijn favoriete een mie goreng te eten bij school. Meestal zitten er veel groene stukjes morning glorie in de nasi en de mie maar deze mevrouw heeft sinds 2 weken door dat wij dat niet zo lekker vinden, ideaal.

En dan is het toch echt tijd om te gaan. Ik heb ontzettend veel mooie dingen gezien en beleeft, leuke gesprekken gehad met de lokale mensen en mooie vriendschappen opgebouwd. Maar zoals de titel al zegt, ik ben klaar om naar huis te gaan. Naast uitgerijst en uitgenoodled ben ik ook vooral uitgereisd. Een beetje bang voor de kou en het gebrek aan zon zijn we wel hoor! Maar het lijkt me ook heerlijk om zometeen door de AH te lopen en niet te hoeven afdingen op de prijzen. Nog één grote reis via Singapore en Dubai en dan is het grote avontuur over. Dan kan mijn vader weer kip kerrie salade meenemen, dan wissel ik de tempels in voor molens, de linker rijbaan voor de rechter en de rechter voor de linker en rijstvelden voor weilanden. Ik zeg tot in Nederland!!!

Liefs Naomi

PS. Inmiddels ben ik na een hele lange reis aangekomen in Nederland. Over mijn eerste indrukken hier later meer, maar ooohh wat is het hier koud!!!