Daaag lieve lezers,

Ja hoor, het is gelukt! Al mijn 30,5 kilo aan bagage is de landgrens van Thailand over gekomen en ook weer mee naar binnen gegaan in Indonesië! Ook met dank aan Elyse die zo’n 3 kilo alvast voor me heeft meegenomen naar Nederland. Gezien ons vliegtuig om 06.15 vertrok gingen we met 20 studenten om 03.00 richting het vliegveld. De sfeer was raar, we moesten afscheid nemen van een groep waarmee we 10 weken lang een ontzettend mooie periode in Thailand hebben beleefd. Terwijl we voor de laatste keer door Bangkok by night reden kreeg ik toch wel een heel naar gevoel. Hoe lang zal het nog duren voordat ik deze geweldige stad weer zie? Op het vliegveld moest er afscheid genomen worden van Elyse en Elise, zij gingen weer terug naar Nederland. Ook tegen Ria, Margot, Seline en Esther werd gedag gezegd, zij hadden een vlucht na ons en ik wist dus dat ik hun 4 uur na mijn aankomst in Bali weer zou zien. Het had niet veel gescheeld of Carin en ik hadden ook op die vlucht gezeten. 15 min voor boarding time besloten Carin en ik om maar eens door de douane te gaan. Nou heb ik best wat vluchten gemaakt en ik had dus best kunnen weten dat dit een beetje laat was maar goed het was heel vroeg in de ochtend en nadenken is dan moeilijk. De rij voor de douane was eindeloos en Carin en ik zaten in dikke stress. Al rennend zijn we over het vliegveld gegaan om precies op tijd aan te komen bij het vliegtuig. We hadden onze zwaarste kleding aan ( lange broeken, sweaters, sokken en dichte schoenen) dus dat was lekker zweten toen we het vliegtuig ingingen. Maar goed, we zaten er!

Al op het moment dat de wielen van de grond af gingen en ik uitzicht had op Bangkok kreeg ik al heimwee naar Thailand. De vlucht was regelrecht dramatisch te noemen. Voor insiders, ik ben absoluut geen fan van vliegen maar ja, je moet iets overwinnen om ergens te komen. Maar als ze dan twee keer omroepen dat iedereen op zijn plaats moet gaan zitten en de gordels om moet doen vanwege hevige turbulentie kun je mij wegdragen! Gelukkig kwam daar na 4,5 uur eindelijk het juiste eiland in zicht. Aangekomen op Indonesische grond zagen we studenten uit Leeuwarden die stonden te wachten tot ze ons vliegtuig in konden. Zij hebben hier in Bali 10 weken les gehad en vertrekken nu voor 10 weken naar Bangkok. Ze stonden in hun ‘I love Bali’ shirt en ik kwam aan in mijn ‘I love Bangkok’ shirt haha erg grappig om elkaar zo even te zien. Na de douane kwamen we meteen in aanmerking met de toeristische kant van Bali. Mannetjes met blauwe shirts zouden ons wel even helpen met onze koffers. Ze reden onze koffers tot de geldwissel kantoren en vroegen daar om een tip. Ja mooi niet, mijn koffer heeft 4 wielen en ik heb 2 handen dus je blijft maar mooi van mijn koffer af, ik kan hem zelf wel rijden! Omdat er dus nog 4 studenten achter ons aan vlogen dachten we dat het handig was om op hun te wachten in de aankomst hal. Eh ja, die was er dus niet, we kwamen meteen buiten waar honderden ( althans zo voelde het) taxi chauffeurs ons stonden te roepen. Om op Bali goed te beginnen liepen we naar de pin automaat: Jeeee ik ben (eh was) miljonair!! Weliswaar in Indonesische Roepia maar toch, ik kan wel wennen aan dat gevoel! Snel hebben we een restaurantje op gezocht waar we de verse Roepia’s konden uitgeven en een Nasi Goreng konden bestellen. Heerlijk om een andere smaak en kruiden te proeven!! Nadat de andere 4 waren gearriveerd (zij waren helaas wel gezwicht voor de koffer mannetjes) werden al onze koffers letterlijk gepropt in de busjes. En daar reden we dan op Bali en ooohh wat was het druk op de weg!!! Niet normaal! Zoveel scooters heb ik nog nooit bij elkaar gezien.

Na een uurtje kwamen we aan bij ons onderkomen voor 10 weken. Eerlijk gezegd was het ontzettend schrikken toen we het busje uitstapten. Het hotel ligt aan een soort ringweg van Denpassar waar ontzettend veel verkeer voorbij komt. Dat was wel even anders als onze villa wijk in Bangkok. Aangekomen op onze (tijdelijke) kamer werd ons verlangen om terug te gaan naar Bangkok alleen maar sterker. De kamer stonk verschrikkelijk, was ontzettend donker en de schimmel was overal te zien op de muur. Als je op het bed ging zitten werd je broek gewoon nat van het vocht dat in je bed zat. Helemaal geen fijn begin! Hoe we het er een nacht hebben uitgehouden weet ik niet meer, misschien ook omdat we helemaal kapot waren van alle nieuwe indrukkenen. ’s Ochtends bij het ontbijt werd duidelijk dat we die dag nog over zouden geplaatst worden naar een andere kamer. Na een strakke ‘kamer-jat-actie’ van Carin en mij, waarbij we het personeel gevraagd hebben wat namen en kamer nummers te verwisselen, (beetje egoïstisch maar je moet wat in tijden van crisis, we hebben nu maar één ‘vriendin’ in de groep minder dus….) kregen we een kamer die nog steeds donker is maar in ieder geval niet naar schimmel rook. Bij het hotel zit een zwembad en een lobby. Vooral de lobby is erg fijn want daar staan echte banken (heerlijk na al die plastic stoeltje in Thailand). Gezien we in een hotelkamer zitten die gebouwd is om er te slapen en niet om er uren achter elkaar overdag door te brengen hebben we al vele gezellige uurtjes in de lobby meegemaakt.

De volgende dag hebben we een beetje de omgeving bekeken en ook bekeken wat er zoal te koop is. We zitten echt een beetje aan een buiten rand van Denpassar met een McDonalds aan het einde van de straat. Gelukkig zitten er ook wel wat normale eettentjes in de buurt. We hebben een Indonesische simkaart aangeschaft, de Thaise nummers konden vervangen worden….We zijn met de shuttle dienst van het hotel naar Kuta gegaan. Kuta is de badplaats van Bali en ontzettend toeristisch. Overal proberen mensen je de winkels in te trekken en roepen mannen ‘transport?’. ’s Middags hebben we onze eerste saté in Indonesië gegeten. Heerlijk! Op het strand had ik binnen 10 stappen een stukje scherp koraal in mijn voet zitten. Binnen de kortste keren stonden er 4 Balinezen om me heen om het te verwijderen. Miss, miss what happend?? Het hele deel van het strand heeft geweten wat we zijn aangekomen op Bali. Na nog even op het strand gelegen en geslapen te hebben zagen we donkere wolken aankomen. Wij als ervaren Aziaten wisten wat dat ging betekenen dus zaten we precies op tijd aan een tafeltje in de McDonalds aan onze Sprite voordat het keihard begon te regen en de toeristen op dat idee kwamen.

Maandag was het tijd om naar school te gaan. We worden met busjes gehaald en gebracht naar school. Waar ik in Thailand de eerste dagen een plattegrond van het complex nodig had was het hier vrij overzichtgelijk. Er is één gebouw, dat er nieuw uitziet, waarin wij les hebben. We kregen een keurig tasje met twee polo’s voor onze spa bezoeken en massage les. Binnen in het lokaal kwam ik tot de ontdekking dat zowel de General Manager als onze docent van Nederlandse afkomst zijn en hier nog niet zo lang wonen. Dat was wel even jammer. Na het zinnetje, ‘het liefst alleen bellen tijdens kantoor uren en als het echt noodzakelijk is’ had ik hem al helemaal zitten, dat gaf een heel ander gevoel dan toen we in Thailand aankwamen. Ik had gehoopt op een Balinese docent zodat we ook veel van de cultuur meekregen. Na een telefoontje van Natasya ‘s avonds kwam ik erachter dat ik in de korte periode die ik op Bali ben al twee records heb gebroken. Natasya studeerde aan de Hotelschool in Leeuwarden en volgde ook het moduul Spa Management in Thailand. Ze verblijft nu bij haar familie op Java en begin volgende maand komt ze stage lopen op Bali. Ze belde me op om te vertellen dat we met school in de Bali Post stonden (record 1: ik heb nog nooit zo snel in een nieuw land de krant gehaald!). De nieuwe groep Stenden studenten werd geïntroduceerd aan de eilandbewoners. Ik kon Natasya meteen mijn tweede record vertellen, die ochtend (09.00 op precies te zijn) had ik ontbeten met rijst! Mijn record in Thailand stond op 10.30, in Indonesië heb ik de tijd dus iets scherper neergezet.

Woensdag hebben we Esther’s verjaardag gevierd. We zijn uit eten gegaan ( wat we eigenlijk al 3,5 maand doen…) en ’s avonds hadden we taart bij het zwembad. Esther mocht de kaarsje uitblazen en het bijzondere was dat twee kaarsjes voor geen mogelijkheid uit gingen. Esther heeft een oudere zus en een tweeling zus. Ook haar oudere zus is op dezelfde dag jarig als zij. Esther’s moeder heeft dus drie dochters die allemaal op dezelfde dag jarig zijn haha. Esther deelt haar verjaardag dus altijd met haar zussen en dit was de eerste keer dat ze ‘alleen’ was. Met de twee kaarsen die aan bleven waren haar zussen er toch een beetje bij.

Halverwege de week kregen we ook het bericht dat school niet doorging. De stroom was uitgevallen op school en de airco kon dus niet aan. Haha die variant hadden we nog niet gehad. We besloten aan het einde van de week om naar Sanur te gaan. Vanaf mijn strandbedje zag ik, naar mijn weten, de eerste real-life vulkaan in mijn leven! Vrijdagavond zijn we met een hele groep een drankje wezen drinken in Kuta. Gezien onze groep nu bestaat uit 20 mensen doen we veel meer activiteiten met zijn allen. Zondag zijn Carin en ik nog even naar Kuta gegaan. De golven waren die dag ontzettend mooi en groot. Zo heb ik ze alleen nog maar in films gezien. We hebben inmiddels al veel woorden geleerd in het Indonesisch, we kunnen al een heel gesprekje voeren maar tidak terima kasih ( Nee, bedankt!) is vooral heel erg handig als je in Kuta loopt.

Ik heb de afgelopen week veel moeite gehad met het wennen aan een nieuw land en nieuwe cultuur. Ik had verwacht dat de overgang van het ene naar het andere Aziatische land niet zo groot zou zijn maar daar kom ik zeker op terug. Het deel waar wij op Bali zitten is heel erg druk en toeristisch. Als je drie maanden ergens studeert en woont ben je eigenlijk geen toerist. Het is dan ook niet leuk om overal waar je loopt aangesproken te worden en winkels binnengetrokken te worden. Ik hoop dat het went, één ding weet ik zeker, ik heb duidelijk een nieuwe cultuurshock beleefd! Om deze cultuurshock te overwinnen hebben we afgesproken dat we alleen de eerste week nog dingen mochten vergelijken met Thailand, volgende week is dat niet meer toegestaan.

De tweede week in Bali moest er iets meer aan school gedaan worden. Je merkt duidelijk dat er een Nederlandse hand door deze minor is gegaan. Waar we in Thailand seminar sessies hadden hebben we hier weer PBL. Bij PBL moeten we een probleem analyseren, zelf leervragen bedenken en die de volgende les met elkaar bespreken. Woensdag kregen we een spa treatment van school aangeboden. We begonnen met een olie massage van een uur, daarna een scub en daarna een packing. Bij dat laatste word je helemaal ingesmeerd met een soort klei dat na een poosje heel hard wordt. Het was een leuke ervaring, helaas was de geur van de packing minder. Evert gaf de beste omschrijving: alsof je een kwartier in een greppel in het bos hebt gelegen tijdens de herfst. We roken allemaal nog een keer aan onze armen en kwamen tot de conclusie dat het niet beter omschreven had kunnen worden. Woensdag was ook de dag dat onze Vespa met Balinese twist arriveerde. Gezien Carin en ik het vervelend vonden om afhankelijk te zijn van de shuttle tijden en we het jammer vonden dat we niet over konden stoppen hebben we besloten om een scooter te huren. Op het eerste gezicht lijkt scooter rijden hier heel eng maar als je eenmaal in de ‘flow’ zit is het goed te doen. Balinezen vervoeren alles op hun scooter. Wij konden natuurlijk niet achter blijven dus reden Seline en ik afgelopen donderdag samen met onze 8 take-away pizza’s op de weg. Prima te doen! Gister zijn we naar Kuta gereden met de scooter. Een ritje dat normaal binnen 20-30 minuten goed te doen is maar wij moesten nog erg wennen aan de nieuwe wegwijs borden dus wij deden er 60 minuten over.

Inmiddels hebben we vernomen dat Sinterklaas veilig is gearriveerd in Nederland en kreeg ik een mailtje van Esprit binnen met de nieuwe collectie winterjassen. Blijft vreemd om te lezen in een land waar de temperatuur gemakkelijk iedere dag de 35 graden haalt!

Liefs Naomi