Someday I will cross the world for you, no matter how far, just to be there

- Love is a place I dream of - Luka Bloom & Sinead O'Connor

Voordat ik al mijn avonturen en belevenissen van de kerstvakantie ga opschrijven allereerst een gelukkig en gezond 2011 gewenst voor iedereen!!! Ik hoop dat jullie allemaal een leuke kerst en jaarwisseling hebben gehad en ik wil jullie bedanken voor alle lieve kerst en nieuwsjaars wensen die ik heb ontvangen! Ik gooi er maar meteen de eerste waarschuwing voor 2011 erin, pas op het verhaal is erg lang! Nee wacht, erg lang is niet lang genoeg, het is super, super, super erg lang! Sorry!

17 december was het zo ver. Nou ja eigenlijk al 16 december. Toen kon ik mijn ouders eindelijk het mailtje sturen om ze een goede reis te wensen. Ik was niet de enige van de Grand Tour groep die bezoek kreeg tijdens de kerstvakantie. Het bezoek van de ouders was daarom al dagenlang gesprek van de dag. We hebben in de lobby vaak gelachen om de inpakstress van onze ouders. Mailtjes en telefoontjes waren nodig om onze ouders te overtuigen dat ze toch echt geen 3 vesten nodig hadden, en nee ook de lange broek en dichte schoenen konden thuis gelaten worden. Haha een koffer vanuit -8 inpakken voor + 30 bleek toch een beetje lastig. Toen er op het vliegveld werd omgeroepen dat de vlucht van Malaysia Airlines was geland kreeg ik toch wel even de kriebels. Tussen alle toeristen die zeker nog wel een kleurtje van de Balinese zon konden gebruiken zag ik daar eindelijk mijn ouders en mijn zusje weer. Gelukkig voor hen was het die dag niet extreem heet op Bali en konden ze lekker wennen aan het klimaat. Na een rit van 3 uur, vol met nieuwe indrukken voor mijn ouders en zusje, kwamen we aan bij het huis waar we verbleven voor 8 nachten. Het huis was echt super!!! We hadden allemaal onze eigen slaapkamer (die van mij had uitzicht op zee!), voor het huis lag een groot zwembad en de tuin was echt prachtig. In het huis waren I Luh en Gedek al bezig met drankjes voor ons en de voorbereidingen voor het avond eten. Het was de afgelopen dagen een beetje stormig geweest in Lovina en het hele strand lag bezaaid met prut. De strandjutters hadden het er druk mee om alle bruikbare dingen eruit te halen. Na de eerste Nasi Goreng vanaf Indonesische bodem voor mijn ouders en zusje was het voor mijn moeder echt niet meer mogelijk om haar ogen open te houden. Na zoveel nachten samen op één kamer geslapen te hebben met Carin zeiden we nu welterusten tegen elkaar en vertrokken we ieder naar onze eigen kamer, dat was wel een beetje vreemd. De volgende ochtend liep ik zo vanuit mijn kamer in bikini het zwembad in, heerlijk! Het was ook heel fijn mijn ouders aan de rand van het zwembad te zien! Nadat I Luh een heerlijk ontbijt had klaargemaakt begon het luieren in de tuin. 's Middags arriveerde de scooters. Carin en ik waren helemaal blij toen we die van ons zagen, een gloednieuwe Scoopy die we hebben omgedoopt tot Barbie Mobiel!! Na een korte cursus scooter rijden op Bali hebben we de boeddhistische tempel en de hot spring laten zien. Het weggetje naar de hot spring gaat heel erg steil omhoog, Carin en ik wisten dat al maar voor mijn zusje, vader en moeder was dat even nieuw. Maar alsof ze hier al maanden reden gingen ze omhoog met de scooter! 's Avonds konden we vanaf het Bale Benong (huisje aan het strand) het onweer heen en weer zien schieten over de hele baai.

Na een heerlijk ontbijt de volgende dag met echt brood ( iets wat voor Carin en mij een hele fijne afwisseling was op toast!) toerden we naar de waterval. Via een hele mooie weg die Carin en ik al een keer gereden hadden vielen we met zijn allen midden in een ceremonie. Dat was wel een heel mooi stukje echt Indonesië voor mijn ouders en Channah om mee te beginnen. Carin en ik spraken daar met een man die docent Toerisme is in Singaraja (de grote stad van het noorden). Hij nodigde ons bij hem thuis uit om wat te komen drinken. In Indonesië is het niet gebruikelijk om te vragen óf mensen wat willen drinken. Hier wordt het gewoon neergezet zodat mensen zich niet bezwaart hoeven te voelen en een keuze hoeven te maken. Een hele andere manier van kijken, interessant voor hotello's. De waterval was nog even indrukwekkend als de vorige keer. Bij de waterval woont een man die biologische kruiden teelt. Hij bood ons een kopje thee, met zijn eigen kruiden, aan omdat hij het leuk vond dat Carin en ik terug waren gekomen. Ook had hij nog een Indonesisch goedje voor mijn vader's voet die een beetje in de kreukels was geraakt tijdens een slippartij met de scooter. Mister Organic was ook in het bezit van de Luwak kat. Op school hadden Carin en ik er al van gehoord. Luwak koffie is ontzettend duur in Europa en Amerika en voor de liefhebbers even een korte (misschien wat vieze) uiteenzetting over Luwak koffie. Aan de kat worden koffiebessen van hoge kwaliteit gegeven. Hij eet ze op en poept vervolgens de pitten van deze bessen weer uit. Deze pitten worden gewassen, licht geroosterd en gedroogd. En omdat het dus lastig is om de pitten terug te vinden uit de poep is de prijs van deze koffie bonen erg hoog. Goed, tot zo ver de Luwak koffie....We hebben verschillende bonen en kruiden meegenomen. Nadat we de man wat extra geld gegeven hadden voor zijn zaak wist hij niet hoe hij ons moest bedanken en kregen we nog een hele zak vol met kruiden mee wat natuurlijk helemaal niet onze bedoeling was. Het is ongelofelijk om te merken hoe mensen die zo weinig hebben toch nog alles met je willen delen. Na een heerlijke ajam smoor met lemon grass van onze kok I Luh liepen Carin en ik op 19 december om 20.30 in onze bikini zo het zwembad in. Ondanks dat we hier nu al een poos zijn voelt het nog steeds heel raar om rond deze tijd van het jaar nog zo zomers gekleed te kunnen gaan.

De volgende ochtend was het, heeeel vroeg, tijd om de dolfijnen te spotten. Helaas regende het maar we hebben toch nog wat dolfijnen gezien. Met mijn zusje achterop heb ik nog even gereden op de Barbie Mobiel hahaha vond ze wel een beetje eng. Net als haar zus, zolang je zelf de controle maar hebt is er niets aan de hand maar achterop zitten is niets voor ons. Mijn vader vond het minder eng. We zijn nog even de rijstvelden in gelopen. Met handen, voeten en de 5 woorden Indonesisch die ik spreek konden we toch een heel gesprek voeren met de eigenaren van het rijstveld. Aan het einde van de middag kregen we alle vijf een massage in Villa Senang. Het kan komen door de omgeving en de schone buitenlucht maar ik vond dit de beste massage die ik ooit heb gehad! Vanochtend kregen we van dezelfde vrouwen Balinese thee. Nu kregen ze van ons Nederlandse sterrenmix thee en kruid- en pepernoten. Hilarisch want één vrouw hield niet van anijs en laat dat nou net in sterrenmix en pepernoten zitten. Pepernoten werden door deze vrouwen vrij vertaald als tofu goreng haha. 's Avonds had I Luh iets gekookt wat heel hoog op mijn wensen lijstje stond voor Indonesië: rendang vlees. In Nederland vind ik dat al heerlijk en ik wilde het graag eten in het land waar het vandaan komt. Nou beter dan I Luh het heeft klaargemaakt heb ik het nog nooit gegeten! En daar zwommen we weer 's avonds in ons zwembad, onder de volle maan, sterrenhemel en naast de palmbomen. Wat vervelend!

De volgende dag hebben we wat getoerd, in een warung gegeten en de Carrefour bezocht. 's Middags was het tijd om de kerstkaart te maken. Toen we dit huis boekten in februari wisten Carin en ik al waar we onze kerstkaart wilden maken. Aan de rand van het zwembad, tussen de palmbomen. Voor resultaat: zie foto's. 's Avonds heerlijke saté gegeten en lachen om onze 3 baby katjes die rondom het huis leven. Knorretje, Ior en Tijgertjes vonden het maar wat eng om het grote terras over te steken.

Woensdag stond een trip naar Ubud op het program. We hebben vele chauffeurs meegemaakt maar deze brak weer een recordje: 4.500 toeren werden gehaald. Onderweg zag mijn moeder de gehele inventaris van de Blokker op één scooter en concludeerde mijn zusje dat op Bali de eerste slijtage van een auto bij de toeter begint. Haha leuk van die nieuwe blikken en meningen op dingen die wij al 2 maanden zien. De omgeving van Ubud was heel mooi, de daadwerkelijke hoofdstraat was niet meer als toeristen winkels die we in Kuta ook hebben. De volgende dag hebben we lekker genoten van het mooie huis en het fijne zwembad. Mijn zusje en moeder ontdekten de sterkte van de Balinese zon en het resultaat was: belanda goreng (gebakken Nederlander). 's Middags hebben Carin en ik spring rolls gemaakt samen met I Luh en Gedek. Wel raar om na zo'n lange periode weer zelf te kokkerellen in de keuken. 's Avonds hebben we vanaf onze Bale Benong echt een prachtige zonsondergang gezien waarbij we zelf de vulkanen van Java konden zien liggen.

Gezien het vest en de telefoon van mijn moeder spoorloos verdwenen zijn in de eerste week op Bali besloten we aangifte te doen bij de politie. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. Met een politieagent die ontzettend slecht Engels sprak en helemaal niet begreep wat wij zeiden was het erg lastig om het goede papiertje met zijn handtekening erop te bemachtigen. Tsja als hij een varken aan het spit een cycling pig (fietsende varken) gaat noemen dan weet je dat je ver van huis bent (dat we het uberhoud over een varken aan het spit op een politie kantoor hebben gehad zegt al genoeg....). 's Avonds had I Luh heerlijk pisang goreng (gebakken banaan) voor ons gemaakt. Helaas was het daarna wel tijd om de koffers in te pakken. Ik heb ontzettend genoten van het huis. Gewoon in een huis leven met een eigen keuken en met zijn allen aan een tafel eten zijn dingen die je heel erg kunt waarderen als je zo lang van huis weg bent, in een hotel leeft en iedere dag uit eten moet.

's Nachts om 03.00 vertrok onze pick up naar het vliegveld voor onze reis naar Java. Onderweg had ik een super mooi uitzicht op de vulkanen van Bali en de lichtjes van Denpasar en Kuta. Vanwege alle bochten en bergen kwam ik helaas ontzettend misselijk aan bij het vliegveld en omdat ik dus niet echt van vliegen hou werd het geen kerstontbijt voor mij. Vanuit het vliegtuig hadden we een mooi uitzicht op Bali en Lombok. Na de landing op Java begon een lange reis naar de Borobudur. Wat meteen opviel was dat we hier duidelijk op een ander eiland zaten. Geen offers langs de weg want het overgrote deel van de mensen op Java is moslim. Wat ook opviel was dat alle palmbomen de bladeren dicht hadden geklapt vanwege de as van de Merapi vulkaan. Je kon zien dat het nog steeds heel stoffig was en dat mensen bezig waren alles schoon te maken en op te bouwen. Nadat we aangekomen waren bij het hotel was ik ontzettend moe en nog steeds misselijk. Met moeite ging er als lunch een Nasi Goreng in. 's Avonds bleken mijn vader en zusje ook niet top fit te zijn en werd het kerstdiner overgeslagen en lagen we allemaal rond 20.00 te slapen. Eerste kerstdag zag er dus voor ons heel anders uit als alle vorige kerstdagen. De volgende ochtend ging de wekker op 04.00 om de zonsopgang te bekijken op de Borobudur. Het was heel indrukwekkend op om één van de zeven wereldwonderen te staan. Dit jaar heb ik al achter twee wereldwonderen een check kunnen zetten want in januari begin dit jaar stond ik al bij het Colosseum. Het uitzicht vanaf de Borobudur was groots. Een hele vallei met palmbomen en vulkanen lag voor ons. Officieel hoor je 3x de Borodudur rond te lopen, daarna mag je een wens doen. Omdat mijn maag uit zichzelf al 15x rond draaiden vond ik het wel mooi geweest. Ook tweede kerstdag geen kerstontbijt voor mij. Na een uurtje geslapen te hebben knapte ik eindelijk wat op. Na nog een kakkerlak vaarwel te hebben gezegd op onze hotelkamer vertrokken we naar het grootste Hindoe tempel complex in Indonesië, Prambanan. De drie grootste tempels zijn gewijd aan Shiva, Brahma en Vishnoe. Klein detail, in Indonesië zie je toch best vaak kinderen maar ook volwassen mensen op straat lopen in pyjama. Zelfs bij zo'n attractie als de Prambanan kwamen we een kind tegen volledig gehuld in pyjama. Beetje apart. Aan het eind van de dag zijn we doorgereden naar het hotel in Yogyakarta. 's Avonds was iedereen weer een beetje op de been en hebben we heerlijk gegeten in een restaurant in de straat van het hotel.

De volgende dag zijn we 's ochtends onze tocht naar de echte spekkoek begonnen. Ook dat stond nog op mijn lijstje. Spekkoek, hier Lapis genoemd, is een soort cake dat bestaan uit tweekleurige lagen die om en om gaan. Spekkoek is niet gemakkelijk te maken omdat iedere laag apart de oven in moet. Op Bali zijn we al op zoek geweest naar spekkoek maar daar vertelden ze ons dat het ‘vers' alleen op Java te krijgen is omdat het daar vandaan komt. Op de eerste markt troffen we geen spekkoek aan. Een belevenis was het wel. Vlees wordt hier gewoon op straat verkocht, een koelkast of iets dergelijks komt daar echt niet bij kijken. We liepen via een belangrijke wijk van Yogya, het Kraton, naar de volgende markt. Onderweg deden we nog een paleis van een sultan aan wat werkelijk niets voorstelde ik mijn beleving. Gelukkig was de rest van de familie het daar mee eens. De volgende markt was een stuk groter. In Thailand ben ik al op de grootste markt van de wereld geweest maar dit moest de 2 na grootste zijn geweest. Het werd me eigenlijk na 1 minuut al teveel maar omdat een man zei dat we hier echt Lapis konden kopen liepen we verder. Na een wirwar van tentjes en kraampjes en nadat de man vele mensen gevraagd had waar de Lapis verkocht werd zagen we het eindelijk liggen. Weer een check van ons lijstje! En lekker dat hij was! Met de fietstaxi zijn we weer terug gegaan naar ons hotel. Met mijn moeder heb ik gado-gado gehaald. Voor mijn zusje zat er iets teveel tofu in, naar haar zeggen had ze zoveel rubber gegeten dat ze bijna een autoband werd. Vanaf ViaVia, een reisbureau in de straat, starten 's middags onze georganiseerde culinaire toer door Yogya. Achterop de scooter gingen we via een koekjes tentje naar de Bakpia fabriek. Voor de mensen die de film Abeltje hebben gezien, het leek net de cider fabriek. Bakpia zijn een soort deegbolletjes met een vulling. De bekendste vulling is een maling van een boonsoort. We zagen grote ovens die met hout werden opgestookt en enorme pannen waarin bonen stonden te wellen. Voorin was een peloton aan vrouwen bezig deegkoekjes te maken en de vulling erin te verwerken. Bij de volgende stop maakte mijn moeder Lotek voor ons. Het is een gerecht waarbij pinda's samen met knoflook, gember en een klein beetje water gemalen worden. Hier worden vervolgens groente doorheen geroerd. Heerlijk! We vervolgden onze weg naar de keuken van Hagrid uit Harry Potter. We kwamen in een straat waar een speciaal soort nasi wordt gemaakt met jackfruit en eenden eieren die heel erg lang gekookt moeten worden. In de keuken was het pik donker en de muren waren helemaal zwart. Er stonden grote pannen op open vuren en het rook eigenaardig. Nadat we dit gezien hadden bedankte ik voor het proeven. 's Avonds heb ik met Carin nog iets gegeten in een restaurant. Op de terugweg concludeerden we dat we alle mensen die ons iets vroegen, met ons op de foto wilden of iets wilden verkopen helemaal zat zijn. Carin: Alsof we de Borodudur op pootjes zijn!

's Ochtends vlogen we terug naar stormachtig Bali. Na een korte stop bij ons hotel waar de koffer lagen en waar we gezellig verwelkomd werden door Niké, Seline en Esther reden we naar Bali Mountain Retreat. Onderweg vroeg mijn moeder nog even of de chauffeur zijn verwarming aan had gezet, eh mam auto's hebben hier geen verwarming. Nee, het raam stond gewoon open haha. De kamers en het verblijf waren echt super mooi, helaas wel erg ver weg van de bewoonde wereld. De plannen werden dus omgegooid en in plaats van 4 nachten verbleven we nu 2 nachten in de bushbush. 's Avonds hadden we vanaf de berg wel een mooi uitzicht op alle lichtjes van Denpasar, Kuta, Legian en Seminyak. De volgende dag stond een fietstocht op het programma. Ik begon als een ware Michael Boogerd met mijn mountainbike en mijn fietshelm maar nadat ik de poort van het hotel uitging was dat snel over. Wat een steile bergen naar beneden zeg. Nu ik dit type voel ik nog steeds spierpijn in mijn handen van het remmen. Tijdens de fietstocht zagen we super mooie rijstvelden. Dit was een deel van Bali dat ik nog helemaal niet had gezien. Echte groene sawa's! 's Avonds werd er nog even gegild want er bleek een ontzettend grote sprinkhaan op onze kamer te zitten en wel onder het bed van Carin. De buurman is erbij geroepen maar die kon hem ook niet vangen. Hij verbaasde zich over het feit dat wij al zo lang op Bali waren maar nog steeds bang waren voor insecten. Eh ja, sommige dingen verander je gewoon niet, er zijn grenzen. Het werd een nacht met weinig slaap. 's Ochtends bleek het beest tot aan het uiteinde van mijn bed te zijn gelopen. Reden genoeg om heel snel de tas in te pakken, alles af te sluiten en naar het ontbijt te gaan. Na een heerlijk omelet was het lang wachten op ons vervoer naar Denpasar. Mijn ouders verbleven de laatste 2 nachten in de omgeving van Ubud. Carin en ik sliepen weer in Denpasar. Met mijn ouders hebben we nasi campur (het lijkt op een kleine rijsttafel op je bord) gegeten en zijn we door gegaan naar de Tanah Lot. Daar merkte ik ook meteen de drukte van de kerstvakantie, ooh wat waren er veel toeristen.

De volgende dag ben ik met mijn ouders gescooterd naar Kuta. Voor ons is het echt niet meer leuk om ons in de regio van Kuta (de grote badplaats) te bevinden. Alle prijzen zijn omhoog geschoten voor de kerstvakantie, niet normaal. Maar ik vond dat mijn ouders het toch even moesten zien. Ik dacht dat Kuta wel heel erg vermoeiend voor mijn zusje en mijn vader was om te scooteren omdat het daar zo druk is maar op een gegeven moment zag ik mijn vader mensen inhalen via de stoep en dook hij even later zomaar ergens voor mij achter een vrachtwagen vandaan. Haha lekker stoer! We eindigden 31 december in stijl op het strand van Legian Beach. Channah en Carin hadden voor een uur een bodybord gehuurd. Ik ben echt een schijterd op dat gebied maar toen ik zag hoe het eruit zag wilde ik het ook proberen. Voor oud en nieuw was er door een groot deel van onze groep een plek gereserveerd in een super luxe club met eigen zwembad in Kuta aan het strand. Het eten was heerlijk, beetje jammer dat de service ontzettend slecht was en dat we maar net voor 12 uur klaar waren. Snel doorgelopen naar het strand. Wow en daar stonden we dan (weliswaar onder een afdak van een strandbed want het regende keihard) op het strand met het uitzicht op een hele baai vol met vuurwerk af te tellen. Het was een heel raar gevoel dat het toen nog 7 uur duurde voordat het in Nederland nieuwjaar was en zelfs nog 12 uur voordat het bij Elyse op Bonaire nieuwjaar was. Detiming van hetvuurwerk tijdens oud en nieuw aan de andere kant van de wereld gaat trouwens een beetje anders. Voor 12 uur werd hier op Balial super veel vuurwerk afgestoken en wij vroegen ons af hoe dat zou gaan net na 12 uur. Tsja bijna niets dus, haha blijkbaar wordt hier alles afgestoken voor 12 uur en daarna is het allemaal afgelopen.

De volgende ochtend was het tijd om nog even de school aan mijn ouders te laten zien en de laatste Nasi Goreng met ze te eten. Ik heb mijn ouders alles laten zien wat ik ze wilde laten zien en ik heb ze meegenomen naar tentjes waar wij altijd eten. Het is fijn dat ze gezien hebben waar en met wie ik leef, dat praat zo meteen thuis een stuk makkelijker. We hebben ontzettend veel gezien maar het toch ook rustig aan gedaan en ik heb het gevoel gehad dat ze een goed beeld van Bali en ook Java hebben gekregen. Ik besef dat ik een rijk persoon ben dat mijn lieve ouders en zusje voor de kerstvakantie de hele wereld over zijn gereisd om mij hier te bezoeken!!

Liefs Naomi