Selamat Soree ( goedenavond in Bahase Indonesia),

Daar gingen we dan, 9 scooters achter elkaar, op weg naar Tanah Lot. Het meest gefotografeerde object op Bali. Daar wilde ik wel een eigen gemaakte foto van hebben. De kok van Puri Saron ( het hotel waar we verblijven) had ons uitgenodigd om mee te gaan met hem. De scootertocht ging door smalle weggetjes en rijstvelden en was ontzettend mooi. De tempel zelf was prachtig, mijn camera vond ook de Indonesische mensen en kinderen die er omheen liepen erg interessant. Vlak voor de vloed kwam stak ik nog snel over naar de tempel die met vloed niet te bereiken is. Later lazen we op internet dat er gevaarlijke zee slangen tussen het strand en de tempel zwemmen. Aangeraden werd om gewoon op het strand te blijven. Oeps!

De week door hebben we veel voor school gedaan en een beetje rond getoerd met de scooter. Wat je onderweg allemaal tegen komt is verbazing- en lachwekkend. Scooters met dozen eieren achterop, complete gezinnen, gitaarspelende jongens, zelf een moeder die haar baby de borst gaf. Balinezen toeteren hier om aan te geven dat ze langs je rijden en je gaan inhalen. Je kunt je voorstellen dat het een hoop getoeter op de weg is! Dinsdag reden we naar Bali Galleria in de hoop kaartjes te bemachtigen voor Harry Potter 7. Tsja dat gaat hier natuurlijk op zijn Balinees. Reserveren is niet mogelijk en de film zat vol. De enige mogelijkheid is om rond 12 uur 's middags naar de bios te gaan en dan de kaartjes te kopen voor 's avonds. Ja hallo, dat is teveel gedoe hoor, we zijn wel op vakantie ehhhh we zitten wel op school! Dus wat doen we dan....dan halen we gewoon Harry Potter 7 illegaal bij één van de talloze dvd shops.

Even over het weer in Bali. Het is hier eigenlijk best wel heet, zo'n graadje of 38-40. Als de zon schijnt, schijnt hij fel. Soms hangen er wat wolken, heel soms valt er regen, zoals vorige week. Toen donderde het als een gek toen we klaar waren met school en het zag er heel dreigend uit. We besloten snel terug te scooteren naar het hotel maar onderweg kwamen de druppels al naar beneden. Alsof ze van boven flesjes water leeg lieten lopen, zo groot waren de druppels.

Afgelopen week had ik ook wel even genoeg van het buitenland. Ik ben inmiddels al bijna 3,5 maand weg en de hele tijd uit eten moeten en niet echt een eigen plek ging me irriteren. Ik wilde eigenlijk wel weer een keer zelf koken, op de bank hangen, met vrienden, familie en buren in dezelfde tijdszone praten, met mijn moeder naar Antwerpen en koekjes bakken met mijn buurmeisje. Maar ja dat zat er even niet in. Ik moet nog even wachten.

Met het aankomende lange, vrije weekend voor de boeg werden er plannen gemaakt om het noorden van Bali te verkennen. Weg uit de drukte van het zuiden. Vrijdagochtend vertrokken we met zijn vieren ( Seline, Carin, Niké en ik) met onze privé chauffeur naar Lovina. Omdat we een chauffeur hadden voor de hele dag besloten we onder te stoppen op verschillende plaatsen. De eerste stop was bij Pura Taman Ayun. De tempel is omringd met een gracht vol met lotus bloemen, erg mooi. Onze rit vervolgde naar het grootste Butterfly park van Azie. Daar zagen we super mooie en vooral ook hele grote vlinders. Sommige vlinders leven 2 maanden als rups, daarna zitten ze 4 maanden in een cocon en dan zijn ze 5 dagen vlinder, dan gaan ze dood. Best wel een beetje een zielig leven. Na heerlijk gegeten te hebben met een uitzicht over een grote vallei was het tijd om naar Pura Ulun Danu Bratan te gaan. De tempel ligt aan het Bratan meer en hij is gewijd aan de godin Dewi van het water, de meren en rivieren. Kenmerk is dat het er bijna altijd regent. Voor ons geen uitzondering helaas, het kwam met bakken uit de hemel. Het gaf de tempel iets heel mysterieus wat het erg mooi maakte. Om 5 uur werden we keurig afgezet bij onze bungalow aan het strand. Tijdens het avondeten op het strand kwamen we erachter dat we vandaag een verlate dierendag hadden gehad. Ossen, varkens, vlinders, slangen, hagedissen, wandelende takken, vliegen, katten, apen, vissen, honden, torren, mieren, gekko's, kippen, we hebben ze allemaal gezien op één dag.

De ouders van Niké waren al in het noorden van Bali geweest en hadden daar contact gemaakt met een visser die 's ochtends mensen meeneemt om dolfijnen te spotten. De man leeft in een gebouwtje aan de pier samen met zijn vrouw, kind en andere familie leden. Hij heeft bijna niets en durft niet zo goed toeristen aan te spreken omdat hij denkt dat zijn Engels niet goed genoeg is. De vader van Niké heeft meegeholpen om zijn boot te schilderen. Niké wilde graag bij dezelfde man een dolfijnentrip boeken dus gingen we 's avonds kijken of hij beschikbaar was. Hij vond het heel leuk dat we waren teruggekomen en wilde ons maar al te graag meenemen. 's Ochtends toen om 5 uur de wekker ging was het wel even schrikken maar toen we om 6 uur op de boot zaten en de zon op kwam was dat allemaal snel vergeten. Wat was dat ontzettend mooi zeg! Na een half uurtje werd de eerste dolfijn gespot en voeren alle toeristen bootjes er op af. Gelukkig hadden de andere een prijs betaald tot 08.00 dus toen werd het heerlijk rustig op zee. Er waren nog maar twee andere bootjes! De zee was helemaal vlak en de zon scheen lekker. Ik voelde me helemaal thuis met mijn voetjes in het water op een bootje. De dolfijnen lieten zich maar een klein beetje zien toen alle bootjes er waren maar toen die weggingen kwamen alle dolfijnen om ons heen zwemmen. Ze zwommen in groepen, sommige wel met 20 tegelijk. Ze kwamen onder onze boot langs en sprongen heel hoog uit het water. Ook baby dolfijnen kwamen naast onze boot zwemmen. Op een gegeven moment zette de man de motor uit. Wat een rust. Geen donkere kamer, geen verkoopmensen die iets van je willen, geen school en vooral ook geen airco. Alleen het geluid van ademende en zwemmende dolfijnen en het water dat tegen de boot aan klotst. Puur genieten! Om 09.30 kwamen we aan bij het huisje van de schipper, hij wilde ons graag zijn huis laten zien en van zijn vrouw kregen we een kopje thee. Mochten jullie ooit in Lovina zijn loop dan de pier helemaal af en stop bij bootje 57 genaamd Happiness!

We hadden al een scootertje geregeld en die stond klaar toen we een brunch achter de kiezen hadden. We gingen toeren naar een Boeddhistische tempel en een Hot Spring. Het was al hot buiten en de Hot Spring was niet echt verkoelend. Wel een bijzondere ervaring. 's Avonds hebben we gegeten bij een heel leuk tentje met een live band die na aanvraag Leaving on a Jetplane zong, erg mooi!

Na een ontbijtje op het strand vertrokken we rond 11 uur op de scooter naar een waterval. Waar die precies lag wisten we niet, aangeraden werd om met een gids te gaan maar wij hadden daar niet zo'n trek in, we zouden onderweg wel vragen waar we naartoe moesten. Tijdens het scooteren kwamen we terecht in het echte Indonesië zoals je het kent van de Conimex reclame. Overal rijstvelden, kleine huisjes, warungs (eetstalletjes), kinderen die hallo roepen naar je en over glimlachende mensen. En warempel kwamen we na een uurtje zomaar ineens bij een bordje dat de richting naar de waterval aangaf. Gids...ammehoela, we kunnen het echt wel zelf. De waterval was adembenemend. Ik ben niet zo snel onder de indruk van watervallen maar deze was echt heel mooi. Dwars door de rivier liepen we naar de onderkant van de waterval waar een continue douche aanwezig was. Toen we de pikzwarte wolken zagen besloten we om terug te gaan, gelukkig hebben we alle regen ontweken.

Bij de bungalow besloten we nog even te chillen bij zee. We kwamen er achter dat je in de zee kon blijven drijven, totaal ontspannen. Na een prachtige zonsondergang en heerlijk gegeten te hebben kwam ik tot de conclusie dat dit het mooiste stukje Bali is dat ik tot nu toe heb gezien.

Doordat we een goede prijs aangeboden kregen om terug te gaan naar Denpassar zaten we om 08.00 's ochtends al in het busje terug. Onderweg zagen we voorbereidingen voor crematies en begrafenissen, het was indrukwekkend om te zien. Na een bocht zagen we een kist met een wit doek erover heen die werd gedragen door 6 mannen. Daar achter liepen zeker 200 man die allemaal in de traditionele kledij waren gestoken. Ook zagen we allemaal schoolkindjes met bezems. Het bleek dat kinderen hier bezem dag hebben. Dan moeten ze hun eigen bezem van thuis meenemen en dan gaan ze met zijn allen het plein schoon vegen.

Met de temperatuur waarin we nu leven is het lastig voor te stellen dat er op dit moment sneeuw ligt in Nederland. Ik heb al wel mijn schaatsoefeningen gedaan in de kamer (met dank aan gladde schoenen en een gladde vloer) en we hebben een mooie zwarte piet op het strand gemaakt maar toch is het allemaal een beetje een ‘ver van mijn bed show'.

Allemaal een fijne Sinterklaas gewenst!

Liefs Naomi

PS: Al de weken dat we hier zitten zijn ze bezig met het bouwen van een KFC (fastfood keten) op de hoek van onze straat. Er gingen al weddenschappen wanneer hij open zou gaan maar we hebben ons allemaal in de Indonesische bouwvakkers vergist, echt het tempo waarmee ze zo'n gebouw uit de grond stampen is verbazingwekkend. Vandaag ging hij dus open en wat je dan ziet is echt heel grappig. Overal schreeuwen en rennen kinderen, door de deur van de KFC zie je gewoon het menu van McDonalds hangen ( deze zit namelijk aan de andere kant van de straat), mannen eten met handen rijst en vervolgens gaan ze verder met hun KFC kip, het volledige hotel personeel zat ook gewoon aan tafel (we vonden het ook al zo rustig in het hotel), de rust kwam ook doordat ook bijna onze hele groep in de KFC te vinden was. Ik heb KFC weer geprobeerd maar het was wederom (ook in Dubai niet) geensucces. Geef mij maar Nasi Goreng!